Σαργός και Ψαράς

Σήμερα αλεπουδίτσες και οχιές ξεπεταγόντουσαν μπροστά μου

Μια πεταλούδα με κόκκινη φωσφορούχα κοιλιά χωρίς χέρια με μιμούνταν

Και γω χωρίς φτερά μιμούμουν εκείνη

Η ψηλή βρώμη μας κοιτούσε και κούναγε τα κεφάλια της

Σήμερα ένα μικρό παιδί μ’ ακολουθούσε ολημερίς κλαψουρίζοντας

Και μια γλυκιά αποσύνθεση μούδιαζε το μυαλό

Για να ξεγυμνώσει έπειτα τις πιο σκοτεινές πτυχές του

Σήμερα ένας λεκές από ιώδιο πιασμένος σ’ ένα αγκίστρι ανάσαινε ρυθμικά

Το πρωί μια ξαφνική μπόρα με αλυσόδεσε στο εγώ μου

Σήμερα που λιβελούλες κωλοφωτιές και χρυσαλλίδες φώλιαζαν πάνω σου

Και το απόγευμα τα υγρά φώτα της πόλης χαμηλά με απέδωσαν πάλι πίσω

Στην ασημένια ελευθερία

Σήμερα βέβαια με σκεφτόσουν αρκετά

Σίγουρα μάλλον οι νεραντζιές

Πως αλλιώς

Α ναι οι νεραντζιές

Ένας κόσμος συνεργασίας δίχως αφεντικά και δίχως εργατοϋπαλλήλους

Στο συγκεκριμένο ζήτημα τα πράγματα μπορεί να είναι πολύ απλά Αν δεν υπάρχει κάτι δεν υπάρχει και το αντίθετο του Άρα αν δεν υπήρχαν εργάτες ή υπάλληλοι δεν θα υπήρχαν ούτε αφεντικά Κι αν δεν υπήρχαν ούτε εργατοϋπάλληλοι ούτε αφεντικά ο κόσμος μας θα ήταν πολύ ομορφότερος Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό Είναι στο χέρι του ανθρώπου Σαν πρώτο βήμα δεν πρέπει να γίνει ποτέ εργάτης η υπάλληλος Πρέπει ο άνθρωπος να αποταχτεί αυτό τον ρόλο -όπως στην πορεία της εξέλιξης του αποτάχτηκε το ρόλο του ανιδιοτελή υπηρέτη, του δούλου κτλ- και να προσπαθεί πάση θυσία να είναι ανεξάρτητος Τώρα αυτό θα μπορούσε να είναι το επόμενο στάδιο Ένας κόσμος δίχως αφεντικά και υποτελείς Μαζί με το θεσμό αυτό θα χαθούν και πολλά άλλα δομικά στοιχεία του πολιτισμού μας Τα οποία όμως δεν είναι τίποτα παραπάνω από τείχη Τείχη δίχως νόημα και χωρίς ορίζοντες όπως οι πόλεις μας

Τώρα θα εξετάσουμε το ρόλο του αφεντικού κάτω απ’ αυτό το πρίσμα λογικής Αυτό είναι ένα στάδιο που απαιτεί ακόμη περισσότερη τόλμη και συνείδηση Γιατί εδώ τα δικαιώματα είναι ήδη κεκτημένα Για να διατηρηθεί ένας κόσμος χωρίς αφεντικά και εργατοϋπαλλήλους, σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητα που θα απαιτείται πάνω από ένας άνθρωπος (ο πρώτος είναι ο δημιουργός της επαγγελματικής δραστηριότητας που σήμερα αποκαλούμε ‘αφεντικό’) για να παραχθεί το απαιτούμενο έργο θα πρέπει να πάψουν οι παραπάνω έννοιες (αφεντικό και εργατοϋπάλληλοι) και να δημιουργηθεί ο όρος της συνεργασίας Όλοι θα πρέπει να έχουν ίσες απολαβές αλλά και η προσφορά να είναι αντίστοιχη απ’ όλους στο πεδίο που μπορεί να προσφέρει ο καθένας καλύτερα Εδώ ξεκινάει η ισότιμη συνεργασία, ένας χώρος όπου η ανθρωπότητα μας είναι παιδί ακόμα για να μπορέσει να ανταπεξέλθει επειδή ούτε ξέρει αλλά και προερχόμενη από ένα τελείως αντίθετο περιβάλλον ούτε έχει κάποιον να την διδάξει

Για να αντιληφθούμε την σκέψη ας το κάνουμε παραστατικά Ας δούμε τα πράγματα πως έχουν ως τώρα Για παράδειγμα έχω μια πετυχημένη επιχειρηματική ιδέα Την κάνω πράξη κερδίζω Υπάρχει ζήτηση Επιθυμώ να αυξήσω την παραγωγή μου Προσλαμβάνω υπαλλήλους Όλοι δουλεύουμε πολύ Αυτοί παίρνουν ότι ορίζει ο νόμος και εγώ ότι απομένει, συνήθως τα περισσότερα

Ας δούμε το ίδιο παράδειγμα εφαρμοσμένο στο προτεινόμενο μοντέλο Έχω μια πετυχημένη επιχειρηματική ιδέα Την κάνω πράξη κερδίζω Υπάρχει ζήτηση Επιθυμώ να αυξήσω την παραγωγή μου Προσλαμβάνω εργατοϋπαλλήλους Όλοι δουλεύουμε πολύ Γινόμαστε συνέταιροι Ο καθένας προσφέρει το καλύτερο του και όλοι ανταμειβόμαστε το ίδιο Οι διαφορές μου με τα υπόλοιπα μέλη της συνεργασίας είναι δύο

Πρώτον εγώ είμαι αρχικά υπεύθυνος για το ποιους θα επιλέξω για συνεργάτες γιατί απ’ αυτούς εξαρτάται η βιωσιμότητα και η ανάπτυξη της επιχείρησης και δεύτερον μέχρι να στηθεί η όλη επιχείρηση έχω βάλει χρήμα κόπο χρόνο και γνώση που οι ερχόμενοι θα βρουν έτοιμα Εδώ θα πρέπει να αναπτυχθεί μια λογιστική δικαιοσύνη

Όλα αυτά είναι μια γενικευμένη πρόταση που μπορεί αρχικά να έχει πολύ μικρή εφαρμογή σε πολλές από την πληθώρα των επαγγελματικών δραστηριοτήτων όπως είναι διαμορφωμένες σήμερα ακόμα κι αν πρόκειται για τον θεωρητικό τομέα όσον αφορά τα ζητήματα δικαιοσύνης Αλλά αν λειτουργήσει ο πλούτος θα αρχίσει να ανακατανέμεται ομαλά και ομοιόμορφα και η ανθρώπινη συνείδηση θα γυμνάζεται παράλληλα δείχνοντας μας τον δρόμο

Δεν είναι παρά ένας πρόδρομος μιας πιθανότητας ενός πιο δίκαιου εργασιακά και όχι μόνο μελλοντικού κόσμου Επειδή οι άνθρωποι είναι αυτοί που πάντοτε φτιάχνουν την πραγματικότητα τους και επειδή η εργασιακή πραγματικότητα τόσους αιώνες πάει από το κακό στο χειρότερο ίσως η μετατόπιση από το εγώ στο εμείς και προς μια διαφορετική κατεύθυνση φανεί λυτρωτική

Αυτά που υπάρχουν από μόνα τους η Φαντασία η Ελευθερία και το Υπέρτατο Αγαθό ή Τζαμάρισμα με τη γλώσσα

Η εαρινή αύρα περνά πάνω απ’ τη χαμηλή βλάστηση δημιουργώντας φιδίσιους κυμματισμούς

Μια πολιτεία μεταβαλλόμενων χρωμάτων είναι το χορτάρι και τ’ αγριολούλουδα που ζουν ανάμεσα του

Καθώς παραδίδονται στο τελετουργικό λίκνισμα του ανέμου

Υπάρχει μια βροχή φωτός που σε συνδυασμό με την κίνηση κάνει τα περιγράμματα των μορφών

Να πάλλονται και τα οδηγεί στην εξάλειψη τους

Οι ενέργειες οργανωμένες σε ένα αιθερικό δίκτυο ιστών και μικροσκοπικών καναλίσκων

Διαχέονται από και προς την υπόλοιπη Οικουμένη

Είναι μια ελεύθερη φυσική επικοινωνία

Οι άνθρωποι στους σταθμούς αλλάζουν μεταφορικά μέσα

Φτιαγμένα από σίδηρο και πλαστικό

Προσπαθώντας να φθάσουν στους προορισμούς τους

Κάποιες μέλισσες βουίζουν χαμηλά βόσκοντας το λευκοτρίφυλλο

Κι άλλες περπατούν αργά πάνω στ’ άνθη της πορτοκαλιάς

Τ’ αρώματα τέτοια εποχή δημιουργούν καμβάδες αντίστοιχους με αυτούς των χρωμάτων

Στον κάμπο η μυρωδιά του πορτοκαλανθού κυριαρχεί

Αλλά μακρύτερα το πεδίο της οσμής εξασθενεί κι ανακατεύεται με τα χαμομήλια

Ή δίνει τη θέση του στα κυπαρίσσια και τις αγριολεβάντες

Που αναμεμειγμένα δίνουν ένα άρωμα που πλησιάζει αυτό της πασχαλιάς

Αρχίζω να αποστασιοποιούμαι βγαίνω απ’ το δέντρο όπου ζω

Και γλιστρώ με ρυθμό ταξιδευτή πάνω σε μαύρα ορυκτά και αστραφτερά μέταλλα

Ταξινομώ ξανά και καταγράφω τις παρατηρήσεις μου

Το απόγευμα οι παπαδίτσες, τ αηδόνια, οι κίσσες κι οι τσιμπογιάνοι

Παίρνουν τη θέση τους πάνω στα δέντρα όπως ακριβώς οι μουσικοί σ’ ένα ορχηστρικό σύνολο

Κι υμνούν το πεδίο της δράσης τους την εξοχή με λυρικό κελάηδισμα

Οι φωνές τους δεν μπλέκονται η μπλέκονται σπανιώς κι όταν πρέπει

Υπάρχει απογευματινός χρόνος για όλους

Μην προσπαθήσεις να τα δεις θα ‘ναι μάταιο

Οι φυλλωσιές υπερκαλύπτουν τα δέντρα

Τα δέντρα που ‘ναι κοράλλια της ηπειρωτικής γης

Πάνω σε μια ξεχασμένη αχτίδα φωτός μια πεταλούδα

Φορτωμένη με διαθλάσεις κι ουράνια τόξα κυνηγά μια άλλη

Θα είναι, εκτός από μια στιγμή, για πάντα πίσω της

Κάποιος έρχεται προς το μέρος μου και με πυροβολεί με δαγκωματιές ξυνόμηλων

Ο θάνατος εδώ διαρκεί ελάχιστα Είναι κατά κανόνα μυστικός συνοπτικός κι ακαριαίος

Όπως κι οι συνουσίες των πτηνών των ερπετών και των εντόμων

Ο ουρανός κι η θάλασσα με κάποια διαδικασία που αγνοούμε και πολύ παλιά

Στράγγιξαν σχεδόν όλο το μπλέ και το γαλάζιο από τη γή

Αυτό το λίγο που γλύτωσε το φέρει μια συστάδα αγριολούλουδα πλάι στον όχτο

Που τα λένε δελφινάκια και κάνουν κάτι μικροσκοπικά γαλαζομπλέ ανθάκια

Το φέρουν οι γαλαζοπαπαδίτσες στις κορώνες των κεφαλιών και τα φτερά τους

Και τέλος υπάρχει μια τυρκουάζ οπτασία που μοιάζει με κορίτσι

Την συναντώ πότε εδώ και πότε εκεί αναπάντεχα

Και πάντοτε σε βιότοπους απόλυτης ενεργειακής αρμονίας

Θα ‘ναι μάταιο να προσπαθήσω να την πιάσω Την έχω ονομάσει Εξιδανίκευση

Α’ Πως μπόρεσα να το ξεχάσω κάτω στο λιβάδι υπάρχουν μερικά κοπάδια μελισσών

Όπου οι κυψέλες τους είναι σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε

Στο περπάτημα μου οι σαύρες πετάγονται και απομακρύνονται μέσα στα χόρτα

Δυσκολεύομαι να τις συνηθίσω γιατί ο ήχος της κίνησης τους μοιάζει με αυτόν του φιδιού

Που πρέπει να προσέχω μην πατήσω

Είναι ξεκάθαρο πως στις σαύρες αρέσει να παρατηρούν

Είναι πάντα τριγύρω από τις άλλες υπάρξεις και σιωπηλές κατασκοπεύουν

Ήταν πολύ εύστοχη η παρατήρηση του γέρου Ινδιάνου που έλεγε

Ότι οι σαύρες τα ξέρουν όλα

Είναι οι μόνες που θα δουν τον κλέφτη ή τον φονιά

Είναι πάντα εκεί και παραμονεύουν υπομονετικά τις σκοτεινές ώρες δίχως να επεμβαίνουν ποτέ

Ωστόσο θα τις δεις συχνά να κουβεντιάζουν σιωπηλά η μία με την άλλη

Και θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως όλος ο σαυρόκοσμος είναι ταυτόχρονα ενημερωμένος

Για τα νέα της περιφέρειας τους

Όταν πια αρχίζει να σουρουπώνει οι ζάμπες που ‘ναι κάτι βάτραχοι μεγάλοι σαν άνθρωποι

Κοάζουν μια φράση δυνατά και με τρόπο προβλεπόμενο

Που ωστόσο λόγω της πολυφωνίας γίνεται απρόβλεπτος

Η στέρνα που ο Μπάρμπα Νόνιος την είχε φτιάξει από πέτρες κι έχει κάποιο βάθος

Δημιουργεί ηχείο Ο ήχος λοιπόν πάλλεται αντανακλάται και προκύπτει μια πολύ ευχάριστη βατραχοσύνθεση

Μπροστά μου στέκεται μια κυρία Φοράει ένα κολάν από δερματίνη

Κι ο κώλος της μοιάζει εντελώς με κείνον του βατράχου

Κάθομαι σ’ ένα τραπεζάκι σχετικά απομωνομένο

Που και που ρίχνω μερικές κλανιές ως απάντηση στις δραστηριότητες της ανθρώπινης παραφωνίας

Κι έπειτα συνεχίζω να υπάρχω όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα περιμένοντας τη φούσκα

Που θα οδηγήσει την ολότητα μου σε συγκεκριμένο προορισμό

Απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει, καταλήγω, πως τα πεδία της ελευθερίας

Μπορούν να διευρύνονται και να διευρύνονται απεριόριστα

Ακόμα και γι’ αυτούς που είναι πολλούς κόσμους μακρύτερα από μας

Μια ελαφριά αλλαγή του καιρού φέρνει μια παροδική ποτιστική βροχούλα

Που κάνει τα πάντα να σωπάσουν

Τώρα μόνο η βροχή ακούγεται

Ένα γεράκι στέκεται στην κεραυνοκαμμένη κορυφή ενός κυπαρισσιού

Κι έπειτα με ορθάνοιχτα φτερά βουτάει προς τα κάτω

Είναι μια ειρινική χαμηλή πτήση ανάμεσα στα λιόδεντρα

Ή μια βολιδοσκόπηση για τον τελευταίο μεζέ της μέρας

Βαδίζω προς τον όχτο για να μαζέψω λίγα σπαράγγια

Και να ευλογηθώ απ’ το νερό που έρχεται απ’ τον ουρανό

Τη βροχή

Τη νύχτα αν ο ουρανός καθαρίσει κι έχει ξαστεριά

Τα τρυγόνια θ’ αφήσουν αυτή τη γη που ζέστανε

Και καθοδηγούμενα απ’ τ’ άστρα θα ταξιδέψουν βορειότερα

Όπου και θ’αναπαραχθούν

Μπήκα και κάθησα στη θέση που μου αντιστοιχούσε Το πρώτο ερέθισμα ήταν το άρωμα δυο αλλοδαπών κοριτσιών που αργότερα μου είπαν πως ήταν βραζιλιάνες Άρωμα καθόλου γνώριμο και μάλλον όχι ωραίο

Σαν καφές, κακάο και καρυκεύματα μαζί Κορίτσια της φυλής μου δεν θα το φορούσαν ποτέ Αυτή ήταν η πρώτη εντύπωση που βέβαια εξαρτάται απ’ το Πώς έχει μάθει κανείς Σε λίγο θα το έχω συνηθίσει απόλυτα Είναι στην ανθρώπινη φύση

Το ταξίδι με ένα τέτοιο μέσο γίνεται μες την σιωπή Δεν χρειάζεται να κάνεις απολύτως τίποτα Απλά κάθεσαι ηρεμείς και περιμένεις Έπειτα ανοίγει η πόρτα κι ένας τόπος σαν καινούργιο βοσκοτόπι παραστάσεων ξετυλίγεται μπροστά σου Κατουριέμαι

Νυχτώνει Μόνο το τρυζόνι ακούγεται που και που κι έπειτα κι αυτό σταματά Τώρα μας δίνεται η δυνατότητα

να φανταστούμε τους άλλους ήχους που δεν μπορούμε να ακούσουμε αλλά γνωρίζουμε πως υπάρχουν

Ξεκινώντας από το σώμα μας, αυτό το μικρό βαπόρι με συνείδηση, Ακούγεται το αρχαίο αίμα που κυλά στις στοές κάτω απ’ το βαθύ δέρμα, τα ιόντα που εναλλάσσονται στις κυτταρικές μεμβράνες, το δεσοξυριβονουκλεϊκο οξύ που περιστρέφεται αργά γνέθοντας τον εαυτό του, τα μαλλιά και τα νύχια που μεγαλώνουν Ακούγεται η καρδιά του μπούφου που στέκεται στο σκοτάδι, η ζέστη που βγάζουν οι μέλισσες στις φωλιές τους και οι ψίθυροι των εραστών

Ακούγεται η υγρασία καθώς αργοπέφτει κι αγκαλιάζει την ύλη, οι πέτρες που συστέλλονται, το χορτάρι που μεγαλώνει, οι χυμοί στην καρδιά της γης που ωριμάζουν, η γλυκειά σοφή μελωδία των άστρων που περιστρέφονται και το μοναχικό τραγούδι των κομητών Ακούγονται οι αστικοί θόρυβοι στις κοινωνίες μακρυνών πολιτισμών Και οι συνάψεις που δημιουργούν τις σκέψεις στα μυαλά των τρελών Σιωπή.. ακούγεται το ταξίδι του Χρόνου μέσα στην Ιστορία και τα Όνειρα που αναμοχλεύουν τη Φαντασία

Όσο πλουσιότερη είναι η εμπειρία τόσο μεγαλύτερη μπορεί να είναι και η ισχύς της φαντασίας αλλά χωρίς να είναι απαραίτητο Τουναντίον, πολλές φορές μάλιστα μπορεί να είναι και καταστροφικό Και όσο μεγαλύτερη η φαντασία τόσο μεγαλύτερη η ελευθερία που μπορεί να γνωρίσει κάποιος, αλλά μόνο στιγμιαία Γιατί τα εργαλεία για τη διατήρηση ενός τέτοιου πεδίου είναι η επιμονή και η καλλιέργεια, εν πάση περιπτώση η ασχολία Έλειψη φαντασίας και εμπιστοσύνης στον εαυτό της η ανθρωπότητα έχει οργανωθεί γύρω από παγιωμένες ηθικές, θρησκείες και τεχνιτές γιορτές Έναντι του απρόσμενου αυθορμητισμού των προϊόντων της φαντασίας και των περιστάσεων αυτές πλεονεκτούν στο ότι λειτουργούν με σταθερότητα

Ταξιδεύω προς μια τέτοια γιορτή Παλιά αυτό από μόνο του μου προκαλούσε αηδία περιορίζοντας το μερτικό μου στα συναισθήματα ευχαρίστησης Τώρα απλά αδιαφορώ Δεν πάω για τη γιορτή αλλά για να συναντήσω τις αγαπημένες μου Υπάρχει ένα λογικό κίνητρο Θα μπορούσε, κάποιος που με ξέρει, να πει πως ίσως μια παιδική τραυματική εμπειρία με οδήγησε σε μια τέτοια αντίληψη καμουφλαρισμένη απ’ την απαιτούμενη, προαναφερόμενη φιλοσοφία, όπως πολύ συχνά γίνεται

Αλλά ακόμη κι αν αυτό αληθεύει τα φιλοσοφικά συμπεράσματα μπορεί να είναι εξίσου αληθινά και σωστά με γνώμωνα την ελευθερία Προσπαθώντας να αναζητήσουμε αυτό που ‘ναι ελεύθερο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως κριτήριο την έλειψη κέντρου (πυρήνα) Ο πυρήνας αναγκάζει τα πράγματα και τις ιδέες σε μια προσκόλληση και η περιφορά τους γίνεται σε μια αναγκαστική τροχιά γύρω απ’ αυτόν Άρα δέσμευση

Βέβαια, όπως έγραψα αρκετά πριν, καθώς η απόλυτη ελευθερία είναι κάτι το ουτοπικό τουλάχιστον για το περιβάλλον μας, πυρήνες πάντοτε θα υπάρχουν Ακόμη κι ο ήλιος περιστρέφεται γύρω από έναν άλλον μεγαλύτερο ήλιο Ωστόσο, εμείς σαν άνθρωποι μπορούμε να ελέγχουμε σε μεγάλο βαθμό την ποσότητα και την ποιότητα τους Η φυσική ύπαρξη των πυρήνων μας δείχνει ότι η απόλυτη ελευθερία δεν είναι το υπέρτατο αγαθό για όλους Παραμένει βέβαια ένας περιπετειώδης δρόμος που θα μπορούσε ν’ ακολουθήσει αποκλειστικά κάποιος Όπως θα μπορούσε να συμβεί αντίστοιχα και με κάποιον που θα προτιμούσε την ολική καθοδήγηση Ωστόσο, η ελευθερία είναι ένα από τα θεμελιώδη συστατικά της ύπαρξης μας.. μου

Σε κάθε εποχή το υπέρτατο αγαθό φαίνεται να διαφέρει και να εξαρτάται από τις εκάστοτε συνθήκες Αν κρίνουμε απ’ τα σημερινά δεδομένα που ως υπέρτατο αγαθό θεωρούνται η υγεία (επικούρια προέλευση) και το νερό, συμπεραίνουμε πως το υπέρτατο αγαθό είναι κάτι που απειλείται ή που δεν έχει κερδηθεί πλήρως ακόμα από τους ανθρώπους Είναι στόχος

Παρατηρώντας την αρχαία ελληνική σκέψη δεν βρίσκουμε πουθενά την ελευθερία να κατατάσσεται ως υπέρτατο αγαθό Άρα η ελευθερία προφανώς θεωρούνταν ως κάτι δεδομένο Ο πρώτος φιλόσοφος που παρουσιάζει την ελευθερία (ως μέρος) του υπέρτατου αγαθού είναι ο Χριστός κι έπειτα μάλλον ακολουθεί ο Μπακούνιν

Θα μπορούσαμε να τολμήσουμε να πούμε ότι στην μεταμοντέρνα εποχή (όπως την έχουμε ονομάσει) που δυανύουμε το υπέρτατο αγαθό μπορεί να συνοψίζεται ως σύνολο των ιδεών που θεωρήθηκαν ως υπέρτατο αγαθό στα βάθη των αιώνων Έτσι πλάι στις προτάσεις του Αριστοτέλη για αρετή, του Σωκράτη για αναζήτηση της αλήθειας και του Επίκουρου για ευδαιμονία προστέθηκε η Νιτσεϊκή θέληση για δύναμη, η αναρχική ελευθερία, η Σπινόζια συμμετοχή στη Φύση

Προστέθηκαν ακόμη έννοιες που υποστηρίχτηκαν από διάφορες σχολές ακόμη και παλαιότερα αλλά τώρα παρουσιάζονται ως προϊόντα της ανατολίτικης σκέψης,, όπως η ανάγκη για αγάπη και συμπόνια, για θετική στάση απέναντι στη ζωή ως λύση στη διαχείρηση της εφημερότητας της, και συνεχή συνείδηση της Ολότητας της Δημιουργίας Μιλάω για το υπέρτατο αγαθό γιατί πιστεύω πως εκεί παρέχονται με σαφήνεια τα υλικά που χρειάζεται να συλλέξει κανείς για να χτίσει το σπίτι του το πνευματικό

Το Ελικοπτεράκι

Σπάνια ξεκινώ να γράφω κάτι και ν’ αρχίζω από τον τίτλο αλλά όμως αυτή την φορά ο τίτλος είναι ξεκάθαρος απ’ την αρχή Το ελικοπτεράκι Και ξεκινώ την ιστορία από μια σύντομη ανασκόπηση του παρελθόντος που είναι το ψάρεμα Λοιπόν η εποχή του ψαρέματος φαίνεται πως παρήλθε και ήρθε η εποχή του ελικοπτερακίου

Δηλαδή με άλλα λόγια μία περιστροφική ερωτική σχέση που αναπτύσεται κατά την ανάπτυξη μας και αφορά την προσέγγιση που έχουμε στα στοιχεία της φύσης όπως για παράδειγμα του νερού και του αέρα που πλαισιώνουν το πεδίο της δράσης μας Μία σχέση κάθε φορά καθ ‘όλα ερωτική αφού η αγωνία η ένταση κι ο ενθουσιασμός η χαρά και η λύπη πρωταγωνιστούν στα συναισθήματα μας άλλοτε καμπυλώνοντας το χρόνο κι άλλοτε μπλοκάροντας τον μέσα σε βασανιστικές λαγουμότρυπες

Όσον αφορά τον αέρα η κύρια μας σχέση μαζί του είναι η αναπνοή Τον αέρα τον αναπνέουμε τον εκπνέουμε τον διασχίζουμε ζούμε μέσα του απ’ όταν γεννηθήκαμε τον θεωρούμε φυσιολογικό είναι στην καθημερινότητα μας σαν αραιωμένο μητρικό υγρό Άφθονος διάφανος απαρατήρητος σαν ανύπαρκτος Που και που μυρίζει ωραία άλλοτε βρωμάει Τον ανεχόμαστε σαν κάποιον που είναι αργά πια να αλλάξουμε την στάση μας απέναντι του Όμως αυτή η τυποποιημένη σχέση θα μπορούσε να αποδώσει μερικά γόνιμα μεθύσια και νύχτες καυτού έρωτα έστω και προσωρινά

Έτσι κι αλλιώς ο έρωτας τουλάχιστον ετοιμολογικά συχνότερα προσωρινός είναι εφόσον βασίζεται στο άγνωστο και την απορία Εδώ λοιπόν έρχεται το ελικοπτεράκι και μαζί του η συνειδητοποίηση ότι το έλκυσμα δεν αφορά αυτό αλλά τον αέρα Το ελικοπτεράκι δεν είναι παρά το μέσο Το αισθητήριο όργανο σε μια συνειδητή προσπάθεια επικοινωνίας συνέυρεσης και συνεργασίας μαζί του ‘Οπως αντίστοιχα το καλάμι του ψαρέματος στην περίπτωση του νερού Μιας επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπου και στοιχείου της φύσης Άλλοτε φιλικής και δεκτικής από πλευράς του κι άλλοτε λυσσαλέας αντιπαλότητας ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν και μπορούν να πάρουν ψηλά το ελικοπτεράκι κι έπειτα να το ρίξουν με δύναμη στη βρεγμένη χειμωνιάτικη γη

Το ελικοπτεράκι άργησε να ‘ρθει Το επιθυμούσα περίπου ένα χρόνο όπως θα μπορούσα να επιθυμώ ένα κορίτσι που δεν θα έκανα τίποτα για να το αποκτήσω αλλά θα ανασκιρτούσα κάθε φορά που θα το ‘βλεπα Είτε γιατι είμαι ένας άχρηστος ή γιατί νοιώθω εντάξει όπως είμαι θεωρώντας πολλές φορές μάταιη την οποιαδήποτε παροδική μούρλα που συμβαίνει να με ακολουθεί σαν το όμορφο αδέσποτο της ανόητης επιθυμίας

Το ελικοπτεράκι το συναντούσα μια φορά τον μήνα που πήγαινα στο κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών να πληρώσω κάποια δόση Έστεκε υπομονετικά στο ράφι Ελαφρύτερο από πενήντα γραμμάρια και με μια επιγραφή στο κουτί του που έλεγε άυθραυστο Στεκόμουν το κοιτούσα για λίγο περιεργαζόμουν το κουτί του και μετά έφευγα Αυτό είχε γίνει κάμποσες φορές κι είχα συνηθίσει

Μια άλλη μέρα το συναντώ στο σπίτι ενός φίλου τετραπλάσσιο σε μέγεθος τριπλάσιο σε τιμή και με τον πίσω έλικα ανταλλακτικό Χάρηκα πολύ Έκείνος συμμεριζόμενος τον ενθουσιασμό μου έκανε να το πετάξει και μετά από λίγο ...πάει ο έλικας που ευτυχώς είχε ανταλλακτικό Ξενέρωμα Όπως το’ χα φανταστεί Μιας χρήσης Ένα άγχος κι ένας πανικός που δεν άξιζε τον κόπο

Μετά από λίγες μέρες τα βήματα μου μ’ έφεραν στο μεγαλοπαιχνιδάδικο Ήταν η εποχή που οι αγιοβασίληδες ξεπετάγονται από παντού σαν κολλητική ασθένεια Τσουλάγαμε με την κόρη ώσπου ξαφνικά πέφτω πάνω σε μια σειρά ράφια με πέντε έξι διαφορετικά ελικοπτεράκια για όλα τα γούστα και τις τσέπες Σταθήκαμε Μελέτησα προσεχτικά όλα τα χαρακτηριστικά και τις τιμές τους Δεν πήρα κανένα και συνεχίσαμε Στο ταμείο μπροστά μου είταν τρεις τέσσερις νοματαίοι κι ο καθένας είχε μες το καλάθι του από ένα ελικοπτεράκι Ε όχι

Φαντάστηκα πως έπραξα σωστά Μια επιλογή πολλών δεν είναι σωστή επιλογή όπως έχω παρατηρήσει να αποδυκνύεται μέχρι τώρα Χώρια του ότι δεν είναι δυνατόν να πηγαίνει τόσος αδηφάγος κόσμος και να εξαργυρώνει έτσι απλά αυτό το μικρό μου όνειρο μιας ολόκληρης χρονιάς

Κάμποσο καιρό αργότερα μπαίνοντας στον εθνικό κήπο πέφτω πάνω σ’ έναν μπαγκλαντές που είχε μια τσάντα με ελικοπτεράκια και ταυτόχρονα πετούσε ένα απ’ αυτά επιδυκνύοντας το Με βλέπει που τσιμπάω κι αρχίζει να μου το δείχνει Πόσο έχει ? Δεκαπέντε Ωραίο αλλά αυτά σπάνε Αύτο όχι όχι ντεν σπάει Και το αφήνει να πέσει στη γή κι έπειτα το ξαναπετάει Εδώ είμαστε λέω Είναι πολύ μικρό Έντεκα Έχει φώτα νυκτός Δεκατέσσερα Έντεκα Καλά δεκατρία Κι οι μπαταρίες Δύο Ένα Καλά ένα

Πιο κάτω Κάτω από κάτι μπανανιές είναι η Ήβη με την κόρη και ταϊζουν ποπ κορν κάτι πάπιες Ήβη ορίστε να Πέταξε το εσύ πρώτα που ‘χεις απαλό χέρι Αξεσουάρ για πρίγκιπες Έχει και φώτα Δεκατρία ευρώ Μόλις το άφησε να πέσει και είδα πως δεν έσπασε Ώ για δες τι ωραία που το πετάς Πιλότος ήσουν στην προηγούμενη ζωή Κοίτα πόσο αρέσει στη μικρή μας

Το βράδυ πήγα στον Χρυσάνθεμο Το μικρό τους κοιμόταν Ξύπνησε να με χαιρετήσει και ξανακοιμήθηκε Η Χαρά μας έψεισε δυο λουκάνικα στο τζάκι Ήπιαμε δυο ποτηράκια και πήγαμε στο χωράφι Τρέχαμε πάνω κάτω Το ψάχναμε ανάμεσα στα χόρτα Προσπαθούσαμε να δουμε τι φταίει Μας απασχολούσε το παραμικρό φύσημα Αναζητούσαμε την άπνοια Στρίβαμε τον μοχλό δεξιά Και κατόπιν αριστερά Εκείνο άλλοτε χόρευε ανεβοκατέβαινε μετά αντιστεκόνταν στον καιρό έπεφτε από τα δέκα μέτρα Κράτησε κάμποσο Του τέλειωσε η μπαταρία Το βάλαμε στο κουτί του

Δεν μας ένοιαζε καθόλου αυτό αλλά η διαδρομή που είχε διανύσει Η αλλοκοτή πορεία του μέσα στον τρισδιάστατο κόσμο στην ψυχή του αιθέρα Η ανακάλυψη μας για τις επιρροές της πιο ανεπαίσθητης κίνησης του Και η ευχαρίστηση του ότι ήταν τόσο ζωντανός Περισσότερο η προσδοκία μιας άπνοιας που όπως το αντιλήφθηκα είναι αυτές οι συνθήκες όπου ο αέρας κρατάει την ανάσσα του και χαλαρώνει για να γευτεί το χάδι και να υπακούσει τον έλικα απ’ το ελικοπτεράκι των πενήντα γραμμαρίων που μπορεί να πετούν κάποια ώρα στη νύχτα σ’ ένα χωράφι δυο φίλοι παίζοντας και μεσουρανόντας μες την ζωή

Τώρα αφού πέταξε πάνω από βιομηχανικές επαναστάσεις και πολέμους πάνω από λαικές δημοκρατίες και δικτατορίες που ανακατεύτηκαν καλά μεταξύ τους Πάνω από φτωχούς εργάτες και καπιταλιστές Κατεχόμενα εδάφη και ορυχεία που οδηγούν βαθειά στη γη το ελικοπτεράκι εκτελεί δύο ή τρεις τρελές πτήσεις την ημέρα Η μία είναι σίγουρα το μεσημέρι μετά το φαγητό κι οι άλλες το απόγευμα και το βράδυ

Οι πτήσεις εκτελούνται με μια συγκεκριμένη ιεροτελεστία παρόμοια με αυτή του καπνιστή όταν πάει για το τσιγάρο του και κυρίως λαμβάνουν μέρος στην περιοχή του σαλονιού Έχει λαβωθεί λίγο ο έλικας κι ένα κομμάτι του τό ‘χω αντικαταστήσει με ταινία Έχει και κάποιο πρόβλημα στο αντίβαρο Είναι πιο διαβολικό κι απρόβλεπτο απ’ ότι παλιοτερα Τραυματισμένο καθώς είναι κάθε φορά που πετάει κινδυνεύει την ζωή του

Μαζί με τον μαυροπίνακα όπου ζωγραφίζει τον ήλιο με κιμωλία είναι απ’ τα αγαπημένα παιχνίδια της δυομισάχρονης κόρης μας της Νιότης Κι όπως και με όλα τα σπουδαία Τους αρχαίους θεούς Τους Cure Τον Ρεμπώ και τον παιδικό μου ήρωα τον Άρη Βελουχιώτη ο θρύλος του πια είναι το μέγεθος της αξίας του κι ας είναι ελαφρύτερο από πενήντα γραμμάρια Το ελικοπτεράκι

Luna

*Στην Αγλαϊα που άφησε την μουσική κι εκπορνεύτηκε επειδή το ‘θελαν οι γονιοί της, στον φίλο μου τον Παναγιώτη που χάθηκε επειδή χαθήκαμε, στην Κωνσταντίνα που θέλει να γίνει χαρταετός, στην Όλγα που διασπάστηκε σε σιωπή και φυσικά σ’ εμένα τη μεταβλητή συγκέντρωση ιόντων υδρογόνου σ’ ένα mol ύλης

Μισό κιλό κρασί κι είμαι δική σου

Αυτό δεν ήθελες άλλωστε

Μια πόρνη με βιογραφικό

Να δώσει φτερά στην ψυχή σου

Να σκέφτεσαι την ελευθερία στα μύχια σου

Όλα τα εικοσιτετράωρα των συμβιβασμών σου

Εδώ είναι η μουσική

Το ποτό η ζάλη και η εξοχή

Η ανοιχτή πόρτα του κελιού σου

Σκάστο Κελαήδησε λεύτερα τώρα

Τα σύννεφα τ’ άστρα κι η νύχτα σ’ακούν

Η φωτιά που καίει Είναι φίλοι σου

Σου φαίνομαι αινιγματικά παντοδύναμος

Μ’ ερωτεύεσαι Παρασύρεσαι

Μου κάνεις την καλύτερη πίπα της ζωής σου

Με κοιτάς στα μάτια

Είσαι ντροπαλή κι έχεις κόκκινα μάγουλα

Γυμνή αποφασισμένη Με ρωτάς Ερωτάς

Δεν φοβήθηκες ποτέ ?

Είμαι ειλικρινής Ξυπνάει το νησί μέσα μου

Όποιος δεν φοβήθηκε ποτέ είναι ψεύτης σου απαντώ

Τα ηλεκτρικά φορτία είναι η ειδικότηττα μου

Κλείνεις το μάτι σηματοδοτώντας την κατανόηση

Και πλέκεις ένα σκουφάκι

Από τις κάμποσες λευκές τρίχες

Της κεφαλής μου

Μα αυτές παραμένουν εκεί

Θυμάσαι τότε στον βοτανικό κήπο

Της Oξφόρδης

Που σου χάρισα ένα μπουκέτο κρινάκια

Παραγεμισμένα με liberty caps

Κι εσύ μου έδειχνες ενθουσιασμένη το φυτό Olaria olaria

Πίνοντας νερό από ένα πυθάρι που συνεχώς ξεχύλιζε ανάμεσα στις ορχιδέες

Τώρα είναι άλλοι καιροί

Κατεβάζω τα βουνά και τα στριμώχνω στις αποθήκες μου

Κάθε ρέψιμο ή κλάσιμο θα μπορούσα να το πληρώνω με πεντάευρω

Και συ ολόενα πασχίζεις να επεκτείνεις το δίκαιο σου όπως κάνει κι η Αμερική

Αν όλα τα οργισμένα κορίτσια ενώνατε το δίκαιο και την οργή σας

Θα ‘χατε φθάσει ως κάτω το γρανικό ποταμό στις Ινδίες σκέφτομαι

Μα δίχως μέθη ή οργασμό

Ανάμεσα στις απαιτήσεις και τις υποχρεώσεις

Απλά ξεσκίζεστε για την εκτόνωση

Έπειτα ολόενα και περισσότερα απ’ τα σπίτια που επισκέπτομαι

Είναι βουβά πλούσια και με χλωμούς τοίχους

Τακτοποιημένα σαν ακατοίκητα

Φοβάμαι μήπως την επαύριο το κακό χτυπήσει και την δική μου πόρτα

Μήπως ο καλλιτέχνης που ζει εκεί πεθάνει και την θέση του έρθει

Ν’ αντικαταστήσει ο άντρας τσέπη

Γελάω Και παίρνω ήδη το δρόμο για τον Καύκασο

Έτσι ώστε αυτή η νεαρή γυμνή ερωτιδέας να πεταρίζει ανάμεσα σου

Δείχνοντας σου το δρόμο

Σε λίγο αυτήν θ’ ακούς

Εγώ δεν θα ‘μαι παρά μια γέρικη ελιά

Ωραία για να θαυμάζεις το μεγάλο κορμό της

Αλλά με το λάδι της βαρύ

Όπως το λάδι κάθε γέρικης ελιάς

Κι είμαι φυσικά ειλικρινής

Αν και είμαι ήδη αλλού

Μεταμορφώνομαι αενάως για να αποφύγω το σκοτάδι

Που με κηνυγά για να με φάει

Ακόμα και τις εποχές που κάθε κορίτσι είναι ένα ποίημα

Φιλέρι Κρανιδιώτης Autumn Royal και Σιδερίτης

Ξεκινώ το τρίτο δεκαήμερο του Ιούλη και τελιώνω το Δεκέμβρη

Ως ενσάρκωση υγρού που προέρχεται απ’ την Ασία

Εφτά γράμμματα

Μούστος ή ύγρασία

Η γαλέρα που διασχίζει το φθινόπωρο

Τα δέντρα τέτοια εποχή αποδημούν

Ξεγλιστρούν τις ρίζες τους μέσα απ΄το νοτισμένο χώμα

Και σπρώχνωντας με τα κλαριά τους

Το καθένα χωριστά η σε συστάδες την κάνουν βιαστικά

Προς τα τρεχούμενα σύννεφα, της νύχτας, το κρύο φεγγάρι

Κι εν τέλει το εξώτερο διάστημα

Έπειτα μένουν οι πληγές στη γη

Που επουλώνονται από το φθινοπωρινό στρώμα φύλλων

Τα κοπάδια των μελισσιών και των προβάτων

Που ησυχάζουν στο αυξανόμενο χορτάρι του βοσκότοπου

Και τα γέλια των χωριατόπαιδων που απομακρύνονται

Κατά μήκος των γραμμών του τραίνου

Ακολουθώντας τις φιλοδοξίες τους

Οι κερασιές οι βελανιδές οι καρυδιές

Όλα τα φυλλοβόλα δέντρα αποδημούν

Οι καρποί ωστόσο μένουν πίσω

Επιπλέουν στο υγρό σεληνόφως

Και περιστρεφόμενοι λαμπυρίζουν

Από ένστικτο πιστοί και υποταγμένοι

Συνεπείς στις αιώνιες τροχιές τους

Όπως και στ’ όνειρο που ‘χα δει μικρός

Έτσι οι αγνοί μπορούν και ψαρεύουν

Τα καρύδια ή τα κάστανα με τις απόχες τους

Κουρδίζοντας τους θριάμβους ολάκερων ορδών καλοπροαίρετων σκιών

Που ξυπνούν στην εξοχή αυτές τις ώρες

Είμαι αόρατος και παρακολουθώ

Μαζεύω καρύδια

Κάθε ένα που ρίχνω στο καλάθι μου και μια μετάνοια

Τραγουδώ τη μουσική τους

Και μη νομίζετε πως δεν είμαι αγνός επειδή δεν κρατάω απόχη

Όχι μη το νομίζεται καθόλου

Γιατί αυτοί που δεν είναι αγνοί δεν δύναται να συλλέγουν καθόλου

Ούτε ρόδια ούτε κούμαρα ούτε καρύδια

Αλλά δια της Φύσεως φυσικά απορρίπτονται

Από μια ανατέλλουσσα εποχή

Όπου η Οικουμένη θα ‘ναι το πραγματικό μας σπίτι

Τα φτερά μας θα ‘ναι φως αιθέριο

Κι η επαφή με τη χώμα της γης

-έτσι περίπου όπως γίνονταν και παλιότερα-

Ιερό προσκύνημα ή ερωτοτροπία

Περίπατος στον Βυσσινόκηπο

Η άνοιξη μου μοιάζει το αντίθετο της τραγωδίας Μια υπέρβαση τόσο άφθονη που μπορεί και ξεχειλίζει τον άνθρωπο τρομακτικά Εκτελώντας τον η συντέλεια του κόσμου η καθημερινότητα Τον άνθρωπο Γεμίζοντας σου με λουλούδια το στόμα Ως γυνή με το δαίμονα της που απλώνει το Στήθος της παράνοιας ηχηρό σαν τις κλαγγές των Δωριέων Το σύμβολο που ρουφάει το φως του γύρω απ’ την αιώνιο γίγνεσθαι Απρόσκοπτα μέχρι και σήμερα Και μένει στο σκοτάδι Μέσα σ’ ένα μαύρο σύννεφο Πίσω στα νησιά του διαστήματος Παφλάζουν οι ωκεανοί του σύμπαντος Που πάνω τους ταξιδεύουν γαλέρες του στρατού Της σωτηρίας Εδώ είναι το νησί της ξεγνοιασιάς Εκεί η κρήνη των ανθοφοριών Τοξότες ερωτιδείς καβάλα σε αναμνήσεις Στα βοσκοτόπια της εξάρτησης Πλένω τα χέρια μου απ’ το σκοπό της ζωής Νοιώθωντας άνετα Κι έπειτα αυτά πέφτουν μέσα στις ομπρέλες της ζέστης Εν αναμονή επεκείμενου όλεθρου Άφεν Βέλλερς Γουόρνικ Δένγφτος Εφιλρς Ζέμελ Ήλιβοχ Θέιμον Ινιέ Κέλλερς Λάις Μαούρι Νελτεν Ξελκ Όρεν Πάλεφεν Ρίπις Σάβεν Τένος Ύμες Φουά Χεράφ Ψήζας Όσμοντ Καθώς αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στην έμπρακτη αγάπη τις απαιτήσεις και τις δυνατότητες μου προσπαθώ να βρώ λέξεις να σε περιγράψω Μα δεν τα καταφέρνω Ανάμεσα στα έντομα Είσαι απερίγραπτη Είναι οι στιγμές σου ιδεολογία Που τελευταία στιγμή μου ‘σωσες τη ζωή Για να θερίσουμε περισσότερη αξιοπρέπεια Απ ‘όση σπείραμε κάποτε Κάποτε δίνοντας στο βήμα μας Το ρυθμό της γης Ώσπου ίσως μια βροχή ν’ ανθίζει σε κάθε μας εισπνοή Κι ένα λουλούδι σε κάθε εισπνοή Και το λουλούδι μετά θα γίνεται βύσσινο Αφού θα έχει προηγηθεί ο περίπατος