AISEIN

CyberLink

2011-06-04T01:23:00.000+03:00

Τελικά, τόσο απ’ την πλευρά του αναγνώστη όσο και απ’ του γραφέα, θεωρώ πως αυτή η ιστορία με τα μπλογκς είναι από τις μεγαλύτερες εφευρέσεις του αιώνα, και μια μεγάλη επιτυχία, για την επικοινωνία των ανθρώπων κυρίως του λόγου αλλά και της εικόνας Γιατί αυτά είναι το κοινό στοιχείο όλων των μπλοκερς Ο λόγος και η εικόνα

Όταν υπάρχει μοναξιά ή μοναχικότητα Όταν υπάρχει λίγος χρόνος ή διάθεση, Όταν υπάρχει πόνος ή δίψα πνευματική, Όταν δεν έχεις τι να κάνεις Όταν δεν υπάρχουν λεφτά για άλλα βιβλία και όταν τα ράφια έχουν ήδη γεμίσει με αυτά η περιήγηση στο έργο αυτών των ανθρώπων πίσω απ’ το γυαλί φαίνεται να είναι πολύ ωφέλιμη

Ο περιηγητής συναντά προβληματισμούς εξομολογήσεις ιδεολογία τέχνη πολιτική ψυχανάλυση ψυχεδέλεια κοφτερές διάνοιες Όλα τα ωραία φρούτα μαζί Υλικό από το απόσταγμα του παρελθόντος αλλά και το προϊόν μιας ολόκληρης γενιάς σε μία και μόνο έκδοση

Δεν είναι μόνο το ότι μπορεί κάποιος να συναντήσει στοιχεία που να χτυπούν τα πλήκτρα μιας εσωτερικής ομοηχίας αλλά και το γεγονός ότι υπάρχει η δυνατότητα να επεκτείνουμε τον εαυτό μας προς όποια κατεύθυνση μας φαντάζει θελκτική

Επίσης υπάρχει απόλυτη ελευθερία Σ’ αρέσει κάτι, το βρίσκεις ενδιαφέρον, ασχολείσαι, δεν σ’ αρέσει, προχωράς πάρα κάτω Σύντομα βρίσκεις τον χώρο μέσα στον οποίο αρέσκεσαι να κινείσαι ο οποίος είναι πάντοτε μεγαλύτερος απ’ τον χρόνο που διαθέτεις κι έτσι νοιώθεις πάντα άνετα, δεν βαριέσαι

Πολύ σημαντικές επίσης είναι οι σχέσεις που αποκτούν οι άνθρωποι μεταξύ τους, απ’ ότι φαίνεται απ’ τα ‘σχόλια’ που ανταλλάσουν Την λέξη την έβαλα σε παρένθεση γιατί αυτό που γίνεται δεν είναι ακριβώς σχολιασμός Σχόλια νομίζω κάνουν οι κριτές αλλά εδώ πολύ συχνά οι άνθρωποι με τον τρόπο τους κουβεντιάζουν Υπάρχει μια ποιότητα Απ’ ότι φαίνεται οι μπλόγκερς αλληλοσέβονται και αλληλοεκτιμούνται τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό Είναι ήσυχοι δεν πειράζουν ο ένας τον άλλον παρεξηγούνται σπάνια

Η κοινωνία του γραπτού λόγου είναι πολύ διαφορετική από την κοινωνία του προφορικού Συμφωνώ πως εδώ είναι λίγο πιο κρύα πιο γαλήνια και πιο σιωπηλά Αλλά δεν μοιάζει καθόλου στο τσίρκο της καθημερινότητας Και να φανταστείς ότι είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που προκαλούμε αυτές τις τόσο διαφορετικές καταστάσεις

Το πρωί σε φαντάζομαι στο γραφείο σου ή στην όποια ρουτίνα σου να προσπαθείς να ανταπεξέλθεις με το χάος, να χάνεις τον εαυτό σου εκατό φορές στις εκατό ασυνείδητες ανάσες σου και το βράδυ εδώ Να τριγυρνάς ψάχνοντας τους αγγέλους που συγγενεύεις

Διάφορα διαστήματα της ζωής μου τα περνώ δίχως να μιλώ (τυγχάνει να μην χρειάζεται) κι έτσι περνώ τον καιρό μου μόνο διαβάζοντας ή γράφοντας ή και τα δύο Όταν συμβαίνει αυτό και έχω τη δυνατότητα του μπλογκινγ είναι σαν να επικοινωνώ με πολλές και μάλιστα κατ’ επιλογήν προσωπικότητες Κι έτσι η ανάγκη αυτή της επικοινωνίας παρότι σιωπηλά καλύπτεται στα μέγιστα

Έπειτα ο λόγος όπως διατυπώνεται στις διάφορες αναρτήσεις είναι αυθεντικός Εκεί είναι που κερδίζει τον αναγνώστη Όλοι είναι ο εαυτός τους, δεν υπάρχει καμία επιτήδευση δεν υπάρχει χρήμα πίσω απ’ αυτό Το όλο κέρδος είναι εσωτερικό

Παλιότερα όταν είχα πρωτοανακαλύψει το σπορ αυτό και είχα ενθουσιαστεί είχα μια επιθυμία να γνωρίσω κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους που με συγκινούσε ο λόγος τους Αυτό είναι φυσιολογικό και νομίζω συμβαίνει σε όλους γιατί σε αυτό το χώρο αρχικά τα όρια μεταξύ της ανθρώπινης και της συγγραφικής ιδιότητας είναι πολύ λεπτά

Τώρα βέβαια, η επιθυμία αυτή έχει εξαλειφθεί, όλοι εδώ είναι μυθικοί Έτσι κι αλλιώς είναι τόσοι αυτοί οι άνθρωποι πια, που για την δική μου προσωπικότητα θα χρειαζόντουσαν καμιά δεκαριά ζωές για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο

Έπειτα έρχεται μια μέρα που ανοίγουμε την πόρτα και πεταγόμαστε έξω Ανακατευόμαστε στη ζωή και μπορεί να περάσει κι ένας αιώνας μέχρι να ξαναπεράσουμε από εδώ Αν διατηρούμε κάποιο μπλογκ η κυβερνόσιωπή μας ξεκινά να επωάζει την καινούργια επιστροφή μας Κάποιοι δεν επιστρέφουν ποτέ όπως τα λίγα αποδημητικά πουλιά που για διάφορους λόγους ξεμένουν στους μακρυνούς τόπους και ποτέ κανείς δεν μαθαίνει τι απέγιναν

Σε αυτές τις περιπτώσεις αν το δεις συναισθηματικά μπορεί να νοιώσεις λίγο το αίσθημα της προδοσίας Όμως είναι λάθος να το δεις έτσι Αυτό είναι απλά ελευθερία του πνεύματος που έχει σαν αντίτιμο τους χαλαρούς δεσμούς αυτών των σχέσεων που όπως προανέφερα μερικές φορές θα θέλαμε να είναι λίγο πιο στενές Αυτή η μυθικότητα λοιπόν είναι και η αδυναμία του μπλογκινγ Όταν πατάς το κουμπί του τερματισμού τα όσα έζησες φλουτάρουν πολύ γρηγορότερα απ’ όσο θα ‘πρεπε να κρατάει μια ανάμνηση και δεν αφήνουν παρά μόνο ένα αχνό αποτύπωμα Τουλάχιστον συνειδητά

Τα Μαγικά Κουμπιά της Κονσόλας

2011-06-03T00:42:00.000+03:00

Από τη μέρα που κατάλαβα πως χρειαζόμασταν να περνάμε περισσότερο χρόνο παρέα αποφάσισα να απλοποιήσω τον τρόπο που επικοινωνώ μαζί σου Άρχισα λοιπόν σιγά σιγά να αφαιρώ το παράλογο και αυτό που αποκαλείς κρυπτογραφημένο απ’ το λόγο μου

Όσο ήμαστε στο μικρό θεατράκι με τα παιδιά του θιάσου, τα πυκνά νοήματα μας εξυπηρετούν και το παράλογο μας ευχαριστεί Όμως απ’ όταν γνώρισα εσένα κι άρχισα κάπως να συμμετέχω στο κοινωνικό γίγνεσθαι Κατάλαβα πως αυτός ο τρόπος σε κουράζει Όπως τα μικρά παιδιά, παρότι υπέροχα, κουράζουν τους μεγάλους γιατί μέχρι να μάθουν να λειτουργούν με λογική λειτουργούν παράλογα Κι όπως είπαμε το παράλογο, αυτήν την εποχή, είναι κουραστικό

Και βέβαια είναι κουραστικό επειδή όλοι πια είναι κουρασμένοι, και όλοι πια είναι κουρασμένοι κυρίως επειδή είναι υπερβολικά ζεμένοι στο άρμα της παραγωγής, άντρες γυναίκες μικροί μεγάλοι, όλοι στην παραγωγή

Οι άνθρωποι στις μέρες μας χρειάζονται σύντομο λόγο, εύκολο κατανοητό και πιασάρικο Σα διαφήμιση

Μπορεί μερικές φορές να μην είναι αυτό ακριβώς που ήθελα να πω Μπορεί όλο και πιο συχνά να ξεχνώ εκφυλιστικά αυτό που ήθελα να πω αλλά έτσι ξέρω πως κάποιος θα με ακούσει Βέβαια δεν ξέρω αν και ποια αναγκαιότητα για το ανθρώπινο πνεύμα είναι σημαντικότερη Να εκφράζει κάποιος ακριβώς αυτό που θέλει να πει ? ή να υπάρχει κάποιος κουρασμένος να τον ακούσει ?, δηλαδή με διάθεση να μοιραστεί στ’ αλήθεια αλλά με εκπτώσεις από την πλευρά του ομιλητή

Κι έπειτα όταν έρθει η ώρα που ο ομιλητής θα γίνει ακροατής πόση δικαιοσύνη θα έχουν τα αυτιά του ? Θα τον ακούν η θ’ ακούν ακόμα τις φωνές μέσα του ? Δεν ξέρω Πάντως φαντάζομαι πως κάποτε έρχεται η στιγμή που όλα τα γράμματα βρίσκουν τον παραλήπτη τους

Στο τέλος τέλος πάντως δεν είναι παρά ένα λυτρωτικό νυχτερινό παιχνίδι Τη μέρα κυκλοφορεί μόνο ο εμπορικός λόγος, ο άκομψος λόγος του συρμού και της επιβίωσης, εκτός αν έχει τόση ζέστη όπου η καλοκαιρινή αναλγησία αποσυνθέτει τη σκέψη κι το ιερό τέρας του λόγου εξαφανίζεται κάτω από τη σκιά μιας θαλασσινής ομπρέλας κι ενός σταματημένου γαλάζιου ορίζοντα που τουλάχιστον σ’ αυτά τα μέρη διανέμεται δωρεάν

Μετά νυχτώνει και με τον άλφα ή βήτα τρόπο μπορεί να παίξει κανείς, εφ’ όσον βλέπει το λόγο σαν παιχνίδι, αυτοσχεδιάζοντας βυθιζόμενος στην φαιά ουσία και επενδύοντας για ευχαρίστηση πάνω στην πολυτέλεια των συναισθημάτων, πατώντας φυσικά με τέχνη τα μαγικά κουμπιά της κονσόλας

Μέσα στην Νύχτα των Άλλων

2011-05-23T16:04:00.001+03:00

Καθημερινά όλο και περισσότεροι άνθρωποι βυθίζονται στην κατάθλιψη τον πανικό και την παραίτηση Το πυκνό σκοτάδι εξαπλώνεται γοργά σα νόσος υψηλής μεταδοτικότητας και αναπόφευκτα πια με περιβάλλει

Όλοι έχουν τα προβλήματα τους δε λέω, κι εγώ το ίδιο Από άλλους λίγο περισσότερα από άλλους λίγο λιγότερα Με βεβαιότητα όμως μπορώ να σου πω πως ψυχολογικά δεν είμαι κι άσχημα Δόξα στις δυνάμεις υγιαίνω

Ε, η παρούσα καταθλιπτική κοινωνία δεν το δέχεται με τίποτα αυτό Ξέρεις τι είναι να χαμογελάς στους ανθρώπους κι αυτοί να προσπαθούν να σου φορέσουν το δικό τους χλωμό διάδημα ?

Άραγες, πρέπει να με προστατέψω κι έτσι αρχίζω να βάζω σύνορα σε κάθε τέτοια προσπάθεια ψυχολογικής επιβολής Ξεγλιστρώ γοργά ανάμεσα απ’ τα πτώματα των ηττημένων όπως η αργώ πέρασε μέσα απ’ τις συμπληγάδες

Έτσι σαν περιηγητής της ζωής και για ιστορικούς κυρίως λόγους σημειώνω μερικές αράδες περιγράφοντας μια κατάσταση που δεν μου ‘χει ξανατύχει και με παραξένεψε

Εσύ κοίτα να μην παρασυρθείς από αυτήν την επικίνδυνη μαζική παράκρουση Η ευδαιμονία σου και το χαμόγελο σου είναι πια μια πολιτική πράξη διατήρησης της αξιοπρέπειας της ζωής

Ο τίτλος εννοείται από Τρύπες

Ο ίσκιος

2011-05-22T00:02:00.008+03:00

Μπορεί να στο βεβαιώσει κι ο ίδιος απαθής και δίχως ίχνος απελπισίας

Ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα τυχερός στη ζωή του

Όταν γεννήθηκε οι Μοίρες τον μούντζωσαν κι οι τρεις

Και την τέταρτη Την καλή Την είχαν φιμώσει

Χιλιαδιακόσιαπενήντα γραμμάρια εξαμηνίτικο και κακομούτσουνο

Είχε ίκτερο δυο φορές πάνω απ’ το κανονικό

Κι ο Χάρος αντί να τον πάρει τον άφησε εδώ να υπάρχει σαν αστείο

Τον βάφτισαν στις δυο τη νύχτα ένας παπάς χασικλής και τρείς νονοί μεθύστακες

Μεγάλωσε παντρεύτηκε και έχασε τη βέρα του πέντε φορές σε καταδύσεις

Πάντα πιάνει χρυσό κι ο χρυσός γίνεται άχυρο

Του αρέσουν το ποτό τα κόκκαλα κι η μπίλια που γυρίζει

Και γυρίζει και ποτέ δεν ξέρεις που θα κάτσει

Μια φορά έκατσε στο ίδρυμα έξι μήνες Αποτοξίνωση

Γύρισε με δυο βαλίτσες ρούχα κέρδος απ’ το μπαρμπούτι

Γέμισε το χωριό πουκάμισα τότε

Είναι ψεύτης και τρεις χιλιάδες μηνύσεις εκκρεμούν εναντίον του

Αν σε δει θα θέλει να σου πιάσει τα βυζιά

Kαι ποιος δεν θα θέλει βέβαια αλλά αυτός θα στο πει

Έναν τέτοιο έβγαλε το εργοστάσιο και μετά χάλασε το καλούπι

Το βράδυ είναι παπόρι μα το πρωί θα ‘ναι καλά

Χρειάζεται κι αυτός να γράφει και να παραληρεί Μπήκες?

Πριν καθίσει να γράψει πλένει πάντα τα χέρια και το πρόσωπο του

Γράφει για να μην τρελαθεί Μπήκες?

Εσύ δεν έχεις φθάσει σ’ αυτό το στάδιο ακόμα

Γι’ αυτό άλλωστε αρκείσαι στο κάπνισμα και στην ανάγνωση

Σμήνος αστεριών

2011-05-19T00:37:00.001+03:00

Ταξιδεύει και για μένα στην εποχή της αφθονίας

Εκείνη όλο ταξιδεύει

Και γω περιμένω το θαύμα και για κείνη στην εποχή των ισχνών αγελάδων

Και το θαύμα πάντα έρχεται

Κοιτώ τα μαλλιά της που μπλέκουν με τα σύννεφα

Και θαυμάζει τις ήρεμες κρυψώνες μου στη γη

Μου προσφέρει καφέ να μάθω τα μυστικά της

Και της δίνω ποτό να ξεχάσει τη ζάλη της

Μερικές φορές όταν τελειώνει η μέρα, μου ψιθυρίζει σ’ αγαπώ

Αυτό της λέω είναι πολύ μαγικό

Κι όταν ξεκινάει το πρωί της δίνω φιλί

Αυτό μου λέει είναι πολύ τονωτικό

Και με καρτερεί και την καρτερώ

Και περνάει καιρός μέχρι που ξανασμίγουμε

Και έχουν γίνει ολόκληρη ιστορία

Αυτές οι μικρές μήκους ιστορίες μας

Και όταν πια φτάνει ο καιρός που τα θυμάρια ανθίζουν όλα μαζί

Αφήνουμε ξεδιάντροπα τα ξυπόλητα χνάρια μας πάνω στην γυμνή άμμο

Ο Αλχημιστής

2011-05-17T01:28:00.001+03:00

Κάθομαι όλες αυτές τις νύχτες και διαμελίζω το άσπιλο σώμα σου

Το μετατρέπω σε λέξεις που προσεχτικά φυλάω σε μικρά διάφανα μπουκαλάκια

Το πάτωμα γέμισε από τους νάρκισσους που ξεχορτάριασα απ’ το όμορφο κεφάλι σου

Τώρα το κεφάλι σου είναι έτοιμο να φιλοξενήσει μια άνοιξη με περισσότερες δυνατότητες

Κάθε τόσο λαγουδάκια ξεπηδούν απ’ την κοιλιά σου και χάνονται στα σκοτάδια αυτής της κάμαρας

Υπήρχε κι ένας όγκος σαν γερασμένη τηλεόραση που κυλούσε στο αίμα σου

Τον αφαίρεσα κι αυτόν

Λογικά τώρα δεν θα θολώνουν πια τα μάτια σου

Περπάτησα για ώρα μέσα σου

Όλες αυτές τις μέρες περπατώ μέσα σου σκοντάφτοντας συνεχώς πάνω στις τρομαχτικές φωτογραφίες του Πα Τέρας Ου

Σε τσιμεντένιες χοάνες παλιά λουκέτα και αλυσίδες στο χρώμα της σκουριάς

Μια φορά σκαρφάλωσα στα γκρεμά της καρδιάς σου

Κι έπεσα πάνω σ’ ένα μπονσάι που είχε το σχήμα μου

Για δες είπα Υπάρχει ζωή εδώ

Φαντάζομαι θα υπάρχει πολύ ομορφιά στην ακατοίκητη περιοχή πίσω από κει

Τώρα η δουλειά μου τελειώνει

Σήμερα είναι η τελευταία νύχτα της ανατομίας σου

Αύριο θα σε επανασυνδέσω στην αρχική σου μορφή

Εκείνη του αγγέλου φυσικά

Θα σε ξαναφουσκώσω με το κενό μέσα σου

Αφού πρώτα το ανακατέψω με μπόλικους απ’ τους εκλεκτούς μου σπόρους

Θα σε χτενίσω

Και όταν το χρειάζεσαι θα σε φροντίζω σαν παιδί μου

Θα αγαπώ το δέρμα σου όπως αγαπώ την υφή των δαχτύλων μου

Τις ηλιαχτίδες των κρύων πρωινών και τα ροδοπέταλα

Ο Κυνηγός

2011-05-16T00:40:00.000+03:00

Όταν φτάνει εδώ δεν τον περιμένει κανένας

Βλέπει ακούει και δεν μιλάει

Καρτερεί υπομονετικά το εξωτερικό ερέθισμα

Την συνάντηση την ανάγνωση την συγκίνηση

Δυο η τρείς περιστροφικές βόλτες στον κενό χώρο του καθιστικού

Είναι σαφής ενδείξεις της προσέγγισης

Η πυρηνική μετατόπιση που συνοδεύεται από την έξοδο του φελλού φέρνει ευδαιμονία

Κι έπειτα το θήραμα είναι στο πεδίο βολής του

Με δεδομένη την εμπειρία του η επιτυχία είναι αναμφίβολη

Κι εδώ είναι που ξεκινάει το παιχνίδι

Η διάρκεια του καθορίζεται από την ικανοποίηση

Η επιθυμητή απόσταση θωριάς των πραγμάτων

Αυτή η ελεγχόμενη αυξομείωση εμπλουτίζει την πραγματικότητα

Έτσι δύναται να πορευτεί παράλληλα στον εαυτό του

Ρίχνοντας άμμο στην κλεψύδρα του

Περπατά νικητής ως τον καθρέφτη

Αντικρίζει το θήραμα και τρελαίνεται

Το θήραμα είναι γρήγορο

Ο κυνηγός αργός

Ο παρατηρητής ακίνητος

Το ψυγείο άδειο

Ούτε ένα φρούτο

Μόνο αγγουράκια

Αγγουράκια ?!

Αγγουράκια

Η Ζωή στην Καλντέρα

2011-05-14T12:42:00.001+03:00

Περιμέναμε να μεγαλώσει το φεγγάρι

Για να μεταφέρουμε τα φτερωτά μας παιχνίδια σε άλλο λιβάδι

Εκεί που τα βουνά στραγγίζουν σε μια πιο πρόσκαιρη ανθοφορία

Λευκών πετάλων κι ανάκατων μπορντό μωβ ανθήρων

Όπως το πρώτο σου νυφικό που ξεχάσαμε

Και το κάψε κάποιος λίβας σε μια καλοκαιρινή ερημιά

Ήμασταν μικροί τότε

Και που να ξέρουμε για την καλλιέργεια της αγάπης

Ούτε και ποτέ ρωτήσαμε άλλωστε

Όχι ότι και κάποιος άλλος θα γνώριζε να μας πει

Αλλά να αυτή η μανία να τα ανακαλύπτουμε όλα μόνοι μας

Μας στιγμάτισε πολύ όμως αυτή η απώλεια

Εσύ από τότε τρελή πίσω από κάθε χαρά ή θλίψη σου

Σαν τον Σίσυφο γυρνάς τα ρουχαλάδικα

Προσπαθώντας μάταια να βρεις κάτι παρόμοιο

Κι εγώ όλο τεντώνω τη μύτη μου από τότε

Τχου τχου

Σαν να ‘χω καταπιεί μετεωρολογικό σταθμό

Αναζητώντας την μυρωδιά της υγρασίας

Δυστυχώς από τότε όλο στεγνώνουμε κι όλο στεγνώνουμε

Κι όλο κεντάμε ρυτίδες στο ηλιοκαμένο δέρμα μας

Θυμάσαι εκείνη την αγελάδα που την πετυχαίναμε

Πάντοτε σκυφτή να βόσκει το χορτάρι

Θυμάσαι το βλέμμα της

Ακόμη εκεί είναι

Κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα

Κι έχει το ίδιο βλέμμα

Πότε δεν το κατάλαβα

Καλύτερα λοιπόν είναι με τα φτερωτά και τα ξύλινα πολύχρωμα κουτιά τους

Συνοδεία του ετερόφωτου απλανούς ή των ηλιακών ανέμων

Παρουσία των μακρινών ουράνιων συμπαντικών αδελφών

Αφού και τ’ άστρα Τι κι αν διαφέρουμε στο μπόι

Αδέλφια μας είναι

Το μικρό πουλί κρυμμένο στις καλαμιές τιτίβισε για λίγο

Όπως στις ιστορίες της κυρίας Λε Γκεν

Αφήσαμε το καπνιστήρι να σβήσει μόνο του

Ανηφόριζε ο καπνός στον ουρανό

Τχου τχου μύρισα την υγρασία

Γελώντας μου πέταξες ένα λουλούδι

Είχε λευκά πέταλα και μπορντό μωβ ανάκατους ανθήρες

Και φύγαμε το δρόμο του γυρισμού

Με το μέλι που θα περισσέψει είπες

Θα γλυκάνουμε τους ανθρώπους

Η Μπρασκαφούτα

2011-05-11T20:40:00.002+03:00

Αυτό το φλεγόμενο άστρο θα πρέπει να είναι όλα τα αγγίγματα και τα χάδια σου

Τα γαλάζια σου χαμόγελα που ξεπροβάλουν μέσα απ’ τις σκωτσέζικες φυλλωσιές

μιας τέτοιας μέρας κάνοντας την πλάση να τρεμοπαίζει να ριγεί και να γυαλίζει

Ρίχνοντας με παραδιδόμενο στη ζεστή αγκαλιά της υπαίθρου

Θα παραμένει για πάντα ένα θαύμα ο τρόπος που στέκονται πλάι πλάι

Το κυπαρίσσι το καλάμι κι η ελιά

Το μικρό χωριό το ακίνητο πουλί και το ψαροκάικο

Το σύννεφο που ντύνεσαι για να γυρίσεις τον κόσμο

Και το ρούχο από πέταλα παπαρούνας που φοράς

Κάθε φορά που μου γυρνάς την πλάτη

Ενόσω τα μολυβένια στρατιωτάκια κι οι σταχτοπούτες

Αναπαράγονται με ρυθμούς βιομηχανικούς

Οι λέξεις μονομαχούν για μια θέση σε αυτό το χαρτί

Τελικά ο μόνος που σκοτώνεται είναι ο χρόνος μου

Κι έτσι ελευθερώνομαι απ’ την αιχμαλωσία του

Όπως ελευθερώνονται οι ποιητές απ’ τα απόρθητα

φρούρια τους όταν κάποιος τους απλώσει το χέρι

Εσύ αινιγματικέ φίλε μου κοίτα να μην αγχώνεσαι

Οι άνθρωποι εδώ καταπίνονται απ’ τα χασμουρητά τους

Και πεθαίνουν απ’ το βαρύγδουπο χτύπο του λεπτοδείκτη

Του νοσοκομειακού ρολογιού

Τόσο κρίμα

Η γιαγιά μου μόνο κάνει υπομονή

Έτσι ώστε να μην τρελαίνονται τα παιδιά της

Είναι φυσική ηθοποιός βλέπεις

Κι εγώ το ‘χεις καταλάβει

Στις λέξεις μέσα σμιλεύω τη μορφή της απουσίας σου

Υπάρχει κι ένα ξωτικό

Μες τα κουρέλια του σκαρφαλώνει ως το φεγγαρόφλουδο

Και με το δάχτυλο το γυρνά ένα τεταρτημόριο προς τα κάτω κι αριστερά

Φτιάχνοντας ένα νυχτερινό χαμόγελο

Εκεί ψηλά στο έναστρο στερέωμα

Για να σου ανταποδώσει το πάθος και τις υπόλοιπες άθεες χαρές της μέρας

Όπως ορίζει η Φύση

2011-05-06T23:16:00.003+03:00

Απόψε Αρκάδες θεοί πετούσαν πάνω απ’ τα χωράφια μας

Ζωντάνεψαν τα αστεία σκιάχτρα μας κι έκαναν το ανόητο στάχυ να χορεύει

Έβαλα τους δίσκους των θρυλικών εποχών να παίζουν στο πικ απ

Και κέρασα κρασί σε πήλινες κούπες

Οι γέροντες κατηφόρισαν στο φιδίσιο λιθόστρωτο από νωρίς

Για να αναζητήσουν την πυροστιά στις εστίες τους

Εγώ σήκωσα τα χέρια μου στον ουρανό

Και κατέβασα τα γκρεμνά και τους αέρηδες

Εκείνο το αμίλητο παιδάκι που μένει μες την καρυδιά

Κοιτούσε με κάτι μάτια πελώρια

Όταν όλα ησύχασαν η γλυκιά κοπέλα έφερε μήλα

Κι ο τσιμπογιάννος συνέχισε το τραγούδι του

Τούιττούιτ τούιττούιτ

Σαργός και Ψαράς

2011-05-06T00:34:00.000+03:00

Σήμερα αλεπουδίτσες και οχιές ξεπεταγόντουσαν μπροστά μου

Μια πεταλούδα με κόκκινη φωσφορούχα κοιλιά χωρίς χέρια με μιμούνταν

Και γω χωρίς φτερά μιμούμουν εκείνη

Η ψηλή βρώμη μας κοιτούσε και κούναγε τα κεφάλια της

Σήμερα ένα μικρό παιδί μ’ ακολουθούσε ολημερίς κλαψουρίζοντας

Και μια γλυκιά αποσύνθεση μούδιαζε το μυαλό

Για να ξεγυμνώσει έπειτα τις πιο σκοτεινές πτυχές του

Σήμερα ένας λεκές από ιώδιο πιασμένος σ’ ένα αγκίστρι ανάσαινε ρυθμικά

Το πρωί μια ξαφνική μπόρα με αλυσόδεσε στο εγώ μου

Σήμερα που λιβελούλες κωλοφωτιές και χρυσαλλίδες φώλιαζαν πάνω σου

Και το απόγευμα τα υγρά φώτα της πόλης χαμηλά με απέδωσαν πάλι πίσω

Στην ασημένια ελευθερία

Σήμερα βέβαια με σκεφτόσουν αρκετά

Σίγουρα μάλλον οι νεραντζιές

Πως αλλιώς

Α ναι οι νεραντζιές

Ένας κόσμος συνεργασίας δίχως αφεντικά και δίχως εργατοϋπαλλήλους

2011-05-01T00:36:00.000+03:00

Στο συγκεκριμένο ζήτημα τα πράγματα μπορεί να είναι πολύ απλά Αν δεν υπάρχει κάτι δεν υπάρχει και το αντίθετο του Άρα αν δεν υπήρχαν εργάτες ή υπάλληλοι δεν θα υπήρχαν ούτε αφεντικά Κι αν δεν υπήρχαν ούτε εργατοϋπάλληλοι ούτε αφεντικά ο κόσμος μας θα ήταν πολύ ομορφότερος Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό Είναι στο χέρι του ανθρώπου Σαν πρώτο βήμα δεν πρέπει να γίνει ποτέ εργάτης η υπάλληλος Πρέπει ο άνθρωπος να αποταχτεί αυτό τον ρόλο -όπως στην πορεία της εξέλιξης του αποτάχτηκε το ρόλο του ανιδιοτελή υπηρέτη, του δούλου κτλ- και να προσπαθεί πάση θυσία να είναι ανεξάρτητος Τώρα αυτό θα μπορούσε να είναι το επόμενο στάδιο Ένας κόσμος δίχως αφεντικά και υποτελείς Μαζί με το θεσμό αυτό θα χαθούν και πολλά άλλα δομικά στοιχεία του πολιτισμού μας Τα οποία όμως δεν είναι τίποτα παραπάνω από τείχη Τείχη δίχως νόημα και χωρίς ορίζοντες όπως οι πόλεις μας

Τώρα θα εξετάσουμε το ρόλο του αφεντικού κάτω απ’ αυτό το πρίσμα λογικής Αυτό είναι ένα στάδιο που απαιτεί ακόμη περισσότερη τόλμη και συνείδηση Γιατί εδώ τα δικαιώματα είναι ήδη κεκτημένα Για να διατηρηθεί ένας κόσμος χωρίς αφεντικά και εργατοϋπαλλήλους, σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητα που θα απαιτείται πάνω από ένας άνθρωπος (ο πρώτος είναι ο δημιουργός της επαγγελματικής δραστηριότητας που σήμερα αποκαλούμε ‘αφεντικό’) για να παραχθεί το απαιτούμενο έργο θα πρέπει να πάψουν οι παραπάνω έννοιες (αφεντικό και εργατοϋπάλληλοι) και να δημιουργηθεί ο όρος της συνεργασίας Όλοι θα πρέπει να έχουν ίσες απολαβές αλλά και η προσφορά να είναι αντίστοιχη απ’ όλους στο πεδίο που μπορεί να προσφέρει ο καθένας καλύτερα Εδώ ξεκινάει η ισότιμη συνεργασία, ένας χώρος όπου η ανθρωπότητα μας είναι παιδί ακόμα για να μπορέσει να ανταπεξέλθει επειδή ούτε ξέρει αλλά και προερχόμενη από ένα τελείως αντίθετο περιβάλλον ούτε έχει κάποιον να την διδάξει

Για να αντιληφθούμε την σκέψη ας το κάνουμε παραστατικά Ας δούμε τα πράγματα πως έχουν ως τώρα Για παράδειγμα έχω μια πετυχημένη επιχειρηματική ιδέα Την κάνω πράξη κερδίζω Υπάρχει ζήτηση Επιθυμώ να αυξήσω την παραγωγή μου Προσλαμβάνω υπαλλήλους Όλοι δουλεύουμε πολύ Αυτοί παίρνουν ότι ορίζει ο νόμος και εγώ ότι απομένει, συνήθως τα περισσότερα

Ας δούμε το ίδιο παράδειγμα εφαρμοσμένο στο προτεινόμενο μοντέλο Έχω μια πετυχημένη επιχειρηματική ιδέα Την κάνω πράξη κερδίζω Υπάρχει ζήτηση Επιθυμώ να αυξήσω την παραγωγή μου Προσλαμβάνω εργατοϋπαλλήλους Όλοι δουλεύουμε πολύ Γινόμαστε συνέταιροι Ο καθένας προσφέρει το καλύτερο του και όλοι ανταμειβόμαστε το ίδιο Οι διαφορές μου με τα υπόλοιπα μέλη της συνεργασίας είναι δύο

Πρώτον εγώ είμαι αρχικά υπεύθυνος για το ποιους θα επιλέξω για συνεργάτες γιατί απ’ αυτούς εξαρτάται η βιωσιμότητα και η ανάπτυξη της επιχείρησης και δεύτερον μέχρι να στηθεί η όλη επιχείρηση έχω βάλει χρήμα κόπο χρόνο και γνώση που οι ερχόμενοι θα βρουν έτοιμα Εδώ θα πρέπει να αναπτυχθεί μια λογιστική δικαιοσύνη

Όλα αυτά είναι μια γενικευμένη πρόταση που μπορεί αρχικά να έχει πολύ μικρή εφαρμογή σε πολλές από την πληθώρα των επαγγελματικών δραστηριοτήτων όπως είναι διαμορφωμένες σήμερα ακόμα κι αν πρόκειται για τον θεωρητικό τομέα όσον αφορά τα ζητήματα δικαιοσύνης Αλλά αν λειτουργήσει ο πλούτος θα αρχίσει να ανακατανέμεται ομαλά και ομοιόμορφα και η ανθρώπινη συνείδηση θα γυμνάζεται παράλληλα δείχνοντας μας τον δρόμο

Δεν είναι παρά ένας πρόδρομος μιας πιθανότητας ενός πιο δίκαιου εργασιακά και όχι μόνο μελλοντικού κόσμου Επειδή οι άνθρωποι είναι αυτοί που πάντοτε φτιάχνουν την πραγματικότητα τους και επειδή η εργασιακή πραγματικότητα τόσους αιώνες πάει από το κακό στο χειρότερο ίσως η μετατόπιση από το εγώ στο εμείς και προς μια διαφορετική κατεύθυνση φανεί λυτρωτική

Αυτά που υπάρχουν από μόνα τους η Φαντασία η Ελευθερία και το Υπέρτατο Αγαθό ή Τζαμάρισμα με τη γλώσσα

2011-04-25T11:17:00.003+03:00

Η εαρινή αύρα περνά πάνω απ’ τη χαμηλή βλάστηση δημιουργώντας φιδίσιους κυμματισμούς

Μια πολιτεία μεταβαλλόμενων χρωμάτων είναι το χορτάρι και τ’ αγριολούλουδα που ζουν ανάμεσα του

Καθώς παραδίδονται στο τελετουργικό λίκνισμα του ανέμου

Υπάρχει μια βροχή φωτός που σε συνδυασμό με την κίνηση κάνει τα περιγράμματα των μορφών

Να πάλλονται και τα οδηγεί στην εξάλειψη τους

Οι ενέργειες οργανωμένες σε ένα αιθερικό δίκτυο ιστών και μικροσκοπικών καναλίσκων

Διαχέονται από και προς την υπόλοιπη Οικουμένη

Είναι μια ελεύθερη φυσική επικοινωνία

Οι άνθρωποι στους σταθμούς αλλάζουν μεταφορικά μέσα

Φτιαγμένα από σίδηρο και πλαστικό

Προσπαθώντας να φθάσουν στους προορισμούς τους

Κάποιες μέλισσες βουίζουν χαμηλά βόσκοντας το λευκοτρίφυλλο

Κι άλλες περπατούν αργά πάνω στ’ άνθη της πορτοκαλιάς

Τ’ αρώματα τέτοια εποχή δημιουργούν καμβάδες αντίστοιχους με αυτούς των χρωμάτων

Στον κάμπο η μυρωδιά του πορτοκαλανθού κυριαρχεί

Αλλά μακρύτερα το πεδίο της οσμής εξασθενεί κι ανακατεύεται με τα χαμομήλια

Ή δίνει τη θέση του στα κυπαρίσσια και τις αγριολεβάντες

Που αναμεμειγμένα δίνουν ένα άρωμα που πλησιάζει αυτό της πασχαλιάς

Αρχίζω να αποστασιοποιούμαι βγαίνω απ’ το δέντρο όπου ζω

Και γλιστρώ με ρυθμό ταξιδευτή πάνω σε μαύρα ορυκτά και αστραφτερά μέταλλα

Ταξινομώ ξανά και καταγράφω τις παρατηρήσεις μου

Το απόγευμα οι παπαδίτσες, τ αηδόνια, οι κίσσες κι οι τσιμπογιάνοι

Παίρνουν τη θέση τους πάνω στα δέντρα όπως ακριβώς οι μουσικοί σ’ ένα ορχηστρικό σύνολο

Κι υμνούν το πεδίο της δράσης τους την εξοχή με λυρικό κελάηδισμα

Οι φωνές τους δεν μπλέκονται η μπλέκονται σπανιώς κι όταν πρέπει

Υπάρχει απογευματινός χρόνος για όλους

Μην προσπαθήσεις να τα δεις θα ‘ναι μάταιο

Οι φυλλωσιές υπερκαλύπτουν τα δέντρα

Τα δέντρα που ‘ναι κοράλλια της ηπειρωτικής γης

Πάνω σε μια ξεχασμένη αχτίδα φωτός μια πεταλούδα

Φορτωμένη με διαθλάσεις κι ουράνια τόξα κυνηγά μια άλλη

Θα είναι, εκτός από μια στιγμή, για πάντα πίσω της

Κάποιος έρχεται προς το μέρος μου και με πυροβολεί με δαγκωματιές ξυνόμηλων

Ο θάνατος εδώ διαρκεί ελάχιστα Είναι κατά κανόνα μυστικός συνοπτικός κι ακαριαίος

Όπως κι οι συνουσίες των πτηνών των ερπετών και των εντόμων

Ο ουρανός κι η θάλασσα με κάποια διαδικασία που αγνοούμε και πολύ παλιά

Στράγγιξαν σχεδόν όλο το μπλέ και το γαλάζιο από τη γή

Αυτό το λίγο που γλύτωσε το φέρει μια συστάδα αγριολούλουδα πλάι στον όχτο

Που τα λένε δελφινάκια και κάνουν κάτι μικροσκοπικά γαλαζομπλέ ανθάκια

Το φέρουν οι γαλαζοπαπαδίτσες στις κορώνες των κεφαλιών και τα φτερά τους

Και τέλος υπάρχει μια τυρκουάζ οπτασία που μοιάζει με κορίτσι

Την συναντώ πότε εδώ και πότε εκεί αναπάντεχα

Και πάντοτε σε βιότοπους απόλυτης ενεργειακής αρμονίας

Θα ‘ναι μάταιο να προσπαθήσω να την πιάσω Την έχω ονομάσει Εξιδανίκευση

Α’ Πως μπόρεσα να το ξεχάσω κάτω στο λιβάδι υπάρχουν μερικά κοπάδια μελισσών

Όπου οι κυψέλες τους είναι σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε

Στο περπάτημα μου οι σαύρες πετάγονται και απομακρύνονται μέσα στα χόρτα

Δυσκολεύομαι να τις συνηθίσω γιατί ο ήχος της κίνησης τους μοιάζει με αυτόν του φιδιού

Που πρέπει να προσέχω μην πατήσω

Είναι ξεκάθαρο πως στις σαύρες αρέσει να παρατηρούν

Είναι πάντα τριγύρω από τις άλλες υπάρξεις και σιωπηλές κατασκοπεύουν

Ήταν πολύ εύστοχη η παρατήρηση του γέρου Ινδιάνου που έλεγε

Ότι οι σαύρες τα ξέρουν όλα

Είναι οι μόνες που θα δουν τον κλέφτη ή τον φονιά

Είναι πάντα εκεί και παραμονεύουν υπομονετικά τις σκοτεινές ώρες δίχως να επεμβαίνουν ποτέ

Ωστόσο θα τις δεις συχνά να κουβεντιάζουν σιωπηλά η μία με την άλλη

Και θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως όλος ο σαυρόκοσμος είναι ταυτόχρονα ενημερωμένος

Για τα νέα της περιφέρειας τους

Όταν πια αρχίζει να σουρουπώνει οι ζάμπες που ‘ναι κάτι βάτραχοι μεγάλοι σαν άνθρωποι

Κοάζουν μια φράση δυνατά και με τρόπο προβλεπόμενο

Που ωστόσο λόγω της πολυφωνίας γίνεται απρόβλεπτος

Η στέρνα που ο Μπάρμπα Νόνιος την είχε φτιάξει από πέτρες κι έχει κάποιο βάθος

Δημιουργεί ηχείο Ο ήχος λοιπόν πάλλεται αντανακλάται και προκύπτει μια πολύ ευχάριστη βατραχοσύνθεση

Μπροστά μου στέκεται μια κυρία Φοράει ένα κολάν από δερματίνη

Κι ο κώλος της μοιάζει εντελώς με κείνον του βατράχου

Κάθομαι σ’ ένα τραπεζάκι σχετικά απομωνομένο

Που και που ρίχνω μερικές κλανιές ως απάντηση στις δραστηριότητες της ανθρώπινης παραφωνίας

Κι έπειτα συνεχίζω να υπάρχω όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα περιμένοντας τη φούσκα

Που θα οδηγήσει την ολότητα μου σε συγκεκριμένο προορισμό

Απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει, καταλήγω, πως τα πεδία της ελευθερίας

Μπορούν να διευρύνονται και να διευρύνονται απεριόριστα

Ακόμα και γι’ αυτούς που είναι πολλούς κόσμους μακρύτερα από μας

Μια ελαφριά αλλαγή του καιρού φέρνει μια παροδική ποτιστική βροχούλα

Που κάνει τα πάντα να σωπάσουν

Τώρα μόνο η βροχή ακούγεται

Ένα γεράκι στέκεται στην κεραυνοκαμμένη κορυφή ενός κυπαρισσιού

Κι έπειτα με ορθάνοιχτα φτερά βουτάει προς τα κάτω

Είναι μια ειρινική χαμηλή πτήση ανάμεσα στα λιόδεντρα

Ή μια βολιδοσκόπηση για τον τελευταίο μεζέ της μέρας

Βαδίζω προς τον όχτο για να μαζέψω λίγα σπαράγγια

Και να ευλογηθώ απ’ το νερό που έρχεται απ’ τον ουρανό

Τη βροχή

Τη νύχτα αν ο ουρανός καθαρίσει κι έχει ξαστεριά

Τα τρυγόνια θ’ αφήσουν αυτή τη γη που ζέστανε

Και καθοδηγούμενα απ’ τ’ άστρα θα ταξιδέψουν βορειότερα

Όπου και θ’αναπαραχθούν

Μπήκα και κάθησα στη θέση που μου αντιστοιχούσε Το πρώτο ερέθισμα ήταν το άρωμα δυο αλλοδαπών κοριτσιών που αργότερα μου είπαν πως ήταν βραζιλιάνες Άρωμα καθόλου γνώριμο και μάλλον όχι ωραίο

Σαν καφές, κακάο και καρυκεύματα μαζί Κορίτσια της φυλής μου δεν θα το φορούσαν ποτέ Αυτή ήταν η πρώτη εντύπωση που βέβαια εξαρτάται απ’ το Πώς έχει μάθει κανείς Σε λίγο θα το έχω συνηθίσει απόλυτα Είναι στην ανθρώπινη φύση

Το ταξίδι με ένα τέτοιο μέσο γίνεται μες την σιωπή Δεν χρειάζεται να κάνεις απολύτως τίποτα Απλά κάθεσαι ηρεμείς και περιμένεις Έπειτα ανοίγει η πόρτα κι ένας τόπος σαν καινούργιο βοσκοτόπι παραστάσεων ξετυλίγεται μπροστά σου Κατουριέμαι

Νυχτώνει Μόνο το τρυζόνι ακούγεται που και που κι έπειτα κι αυτό σταματά Τώρα μας δίνεται η δυνατότητα

να φανταστούμε τους άλλους ήχους που δεν μπορούμε να ακούσουμε αλλά γνωρίζουμε πως υπάρχουν

Ξεκινώντας από το σώμα μας, αυτό το μικρό βαπόρι με συνείδηση, Ακούγεται το αρχαίο αίμα που κυλά στις στοές κάτω απ’ το βαθύ δέρμα, τα ιόντα που εναλλάσσονται στις κυτταρικές μεμβράνες, το δεσοξυριβονουκλεϊκο οξύ που περιστρέφεται αργά γνέθοντας τον εαυτό του, τα μαλλιά και τα νύχια που μεγαλώνουν Ακούγεται η καρδιά του μπούφου που στέκεται στο σκοτάδι, η ζέστη που βγάζουν οι μέλισσες στις φωλιές τους και οι ψίθυροι των εραστών

Ακούγεται η υγρασία καθώς αργοπέφτει κι αγκαλιάζει την ύλη, οι πέτρες που συστέλλονται, το χορτάρι που μεγαλώνει, οι χυμοί στην καρδιά της γης που ωριμάζουν, η γλυκειά σοφή μελωδία των άστρων που περιστρέφονται και το μοναχικό τραγούδι των κομητών Ακούγονται οι αστικοί θόρυβοι στις κοινωνίες μακρυνών πολιτισμών Και οι συνάψεις που δημιουργούν τις σκέψεις στα μυαλά των τρελών Σιωπή.. ακούγεται το ταξίδι του Χρόνου μέσα στην Ιστορία και τα Όνειρα που αναμοχλεύουν τη Φαντασία

Όσο πλουσιότερη είναι η εμπειρία τόσο μεγαλύτερη μπορεί να είναι και η ισχύς της φαντασίας αλλά χωρίς να είναι απαραίτητο Τουναντίον, πολλές φορές μάλιστα μπορεί να είναι και καταστροφικό Και όσο μεγαλύτερη η φαντασία τόσο μεγαλύτερη η ελευθερία που μπορεί να γνωρίσει κάποιος, αλλά μόνο στιγμιαία Γιατί τα εργαλεία για τη διατήρηση ενός τέτοιου πεδίου είναι η επιμονή και η καλλιέργεια, εν πάση περιπτώση η ασχολία Έλειψη φαντασίας και εμπιστοσύνης στον εαυτό της η ανθρωπότητα έχει οργανωθεί γύρω από παγιωμένες ηθικές, θρησκείες και τεχνιτές γιορτές Έναντι του απρόσμενου αυθορμητισμού των προϊόντων της φαντασίας και των περιστάσεων αυτές πλεονεκτούν στο ότι λειτουργούν με σταθερότητα

Ταξιδεύω προς μια τέτοια γιορτή Παλιά αυτό από μόνο του μου προκαλούσε αηδία περιορίζοντας το μερτικό μου στα συναισθήματα ευχαρίστησης Τώρα απλά αδιαφορώ Δεν πάω για τη γιορτή αλλά για να συναντήσω τις αγαπημένες μου Υπάρχει ένα λογικό κίνητρο Θα μπορούσε, κάποιος που με ξέρει, να πει πως ίσως μια παιδική τραυματική εμπειρία με οδήγησε σε μια τέτοια αντίληψη καμουφλαρισμένη απ’ την απαιτούμενη, προαναφερόμενη φιλοσοφία, όπως πολύ συχνά γίνεται

Αλλά ακόμη κι αν αυτό αληθεύει τα φιλοσοφικά συμπεράσματα μπορεί να είναι εξίσου αληθινά και σωστά με γνώμωνα την ελευθερία Προσπαθώντας να αναζητήσουμε αυτό που ‘ναι ελεύθερο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ως κριτήριο την έλειψη κέντρου (πυρήνα) Ο πυρήνας αναγκάζει τα πράγματα και τις ιδέες σε μια προσκόλληση και η περιφορά τους γίνεται σε μια αναγκαστική τροχιά γύρω απ’ αυτόν Άρα δέσμευση

Βέβαια, όπως έγραψα αρκετά πριν, καθώς η απόλυτη ελευθερία είναι κάτι το ουτοπικό τουλάχιστον για το περιβάλλον μας, πυρήνες πάντοτε θα υπάρχουν Ακόμη κι ο ήλιος περιστρέφεται γύρω από έναν άλλον μεγαλύτερο ήλιο Ωστόσο, εμείς σαν άνθρωποι μπορούμε να ελέγχουμε σε μεγάλο βαθμό την ποσότητα και την ποιότητα τους Η φυσική ύπαρξη των πυρήνων μας δείχνει ότι η απόλυτη ελευθερία δεν είναι το υπέρτατο αγαθό για όλους Παραμένει βέβαια ένας περιπετειώδης δρόμος που θα μπορούσε ν’ ακολουθήσει αποκλειστικά κάποιος Όπως θα μπορούσε να συμβεί αντίστοιχα και με κάποιον που θα προτιμούσε την ολική καθοδήγηση Ωστόσο, η ελευθερία είναι ένα από τα θεμελιώδη συστατικά της ύπαρξης μας.. μου

Σε κάθε εποχή το υπέρτατο αγαθό φαίνεται να διαφέρει και να εξαρτάται από τις εκάστοτε συνθήκες Αν κρίνουμε απ’ τα σημερινά δεδομένα που ως υπέρτατο αγαθό θεωρούνται η υγεία (επικούρια προέλευση) και το νερό, συμπεραίνουμε πως το υπέρτατο αγαθό είναι κάτι που απειλείται ή που δεν έχει κερδηθεί πλήρως ακόμα από τους ανθρώπους Είναι στόχος

Παρατηρώντας την αρχαία ελληνική σκέψη δεν βρίσκουμε πουθενά την ελευθερία να κατατάσσεται ως υπέρτατο αγαθό Άρα η ελευθερία προφανώς θεωρούνταν ως κάτι δεδομένο Ο πρώτος φιλόσοφος που παρουσιάζει την ελευθερία (ως μέρος) του υπέρτατου αγαθού είναι ο Χριστός κι έπειτα μάλλον ακολουθεί ο Μπακούνιν

Θα μπορούσαμε να τολμήσουμε να πούμε ότι στην μεταμοντέρνα εποχή (όπως την έχουμε ονομάσει) που δυανύουμε το υπέρτατο αγαθό μπορεί να συνοψίζεται ως σύνολο των ιδεών που θεωρήθηκαν ως υπέρτατο αγαθό στα βάθη των αιώνων Έτσι πλάι στις προτάσεις του Αριστοτέλη για αρετή, του Σωκράτη για αναζήτηση της αλήθειας και του Επίκουρου για ευδαιμονία προστέθηκε η Νιτσεϊκή θέληση για δύναμη, η αναρχική ελευθερία, η Σπινόζια συμμετοχή στη Φύση

Προστέθηκαν ακόμη έννοιες που υποστηρίχτηκαν από διάφορες σχολές ακόμη και παλαιότερα αλλά τώρα παρουσιάζονται ως προϊόντα της ανατολίτικης σκέψης,, όπως η ανάγκη για αγάπη και συμπόνια, για θετική στάση απέναντι στη ζωή ως λύση στη διαχείρηση της εφημερότητας της, και συνεχή συνείδηση της Ολότητας της Δημιουργίας Μιλάω για το υπέρτατο αγαθό γιατί πιστεύω πως εκεί παρέχονται με σαφήνεια τα υλικά που χρειάζεται να συλλέξει κανείς για να χτίσει το σπίτι του το πνευματικό

Το Ελικοπτεράκι

2010-12-31T23:14:00.001+02:00

Σπάνια ξεκινώ να γράφω κάτι και ν’ αρχίζω από τον τίτλο αλλά όμως αυτή την φορά ο τίτλος είναι ξεκάθαρος απ’ την αρχή Το ελικοπτεράκι Και ξεκινώ την ιστορία από μια σύντομη ανασκόπηση του παρελθόντος που είναι το ψάρεμα Λοιπόν η εποχή του ψαρέματος φαίνεται πως παρήλθε και ήρθε η εποχή του ελικοπτερακίου

Δηλαδή με άλλα λόγια μία περιστροφική ερωτική σχέση που αναπτύσεται κατά την ανάπτυξη μας και αφορά την προσέγγιση που έχουμε στα στοιχεία της φύσης όπως για παράδειγμα του νερού και του αέρα που πλαισιώνουν το πεδίο της δράσης μας Μία σχέση κάθε φορά καθ ‘όλα ερωτική αφού η αγωνία η ένταση κι ο ενθουσιασμός η χαρά και η λύπη πρωταγωνιστούν στα συναισθήματα μας άλλοτε καμπυλώνοντας το χρόνο κι άλλοτε μπλοκάροντας τον μέσα σε βασανιστικές λαγουμότρυπες

Όσον αφορά τον αέρα η κύρια μας σχέση μαζί του είναι η αναπνοή Τον αέρα τον αναπνέουμε τον εκπνέουμε τον διασχίζουμε ζούμε μέσα του απ’ όταν γεννηθήκαμε τον θεωρούμε φυσιολογικό είναι στην καθημερινότητα μας σαν αραιωμένο μητρικό υγρό Άφθονος διάφανος απαρατήρητος σαν ανύπαρκτος Που και που μυρίζει ωραία άλλοτε βρωμάει Τον ανεχόμαστε σαν κάποιον που είναι αργά πια να αλλάξουμε την στάση μας απέναντι του Όμως αυτή η τυποποιημένη σχέση θα μπορούσε να αποδώσει μερικά γόνιμα μεθύσια και νύχτες καυτού έρωτα έστω και προσωρινά

Έτσι κι αλλιώς ο έρωτας τουλάχιστον ετοιμολογικά συχνότερα προσωρινός είναι εφόσον βασίζεται στο άγνωστο και την απορία Εδώ λοιπόν έρχεται το ελικοπτεράκι και μαζί του η συνειδητοποίηση ότι το έλκυσμα δεν αφορά αυτό αλλά τον αέρα Το ελικοπτεράκι δεν είναι παρά το μέσο Το αισθητήριο όργανο σε μια συνειδητή προσπάθεια επικοινωνίας συνέυρεσης και συνεργασίας μαζί του ‘Οπως αντίστοιχα το καλάμι του ψαρέματος στην περίπτωση του νερού Μιας επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπου και στοιχείου της φύσης Άλλοτε φιλικής και δεκτικής από πλευράς του κι άλλοτε λυσσαλέας αντιπαλότητας ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν και μπορούν να πάρουν ψηλά το ελικοπτεράκι κι έπειτα να το ρίξουν με δύναμη στη βρεγμένη χειμωνιάτικη γη

Το ελικοπτεράκι άργησε να ‘ρθει Το επιθυμούσα περίπου ένα χρόνο όπως θα μπορούσα να επιθυμώ ένα κορίτσι που δεν θα έκανα τίποτα για να το αποκτήσω αλλά θα ανασκιρτούσα κάθε φορά που θα το ‘βλεπα Είτε γιατι είμαι ένας άχρηστος ή γιατί νοιώθω εντάξει όπως είμαι θεωρώντας πολλές φορές μάταιη την οποιαδήποτε παροδική μούρλα που συμβαίνει να με ακολουθεί σαν το όμορφο αδέσποτο της ανόητης επιθυμίας

Το ελικοπτεράκι το συναντούσα μια φορά τον μήνα που πήγαινα στο κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών να πληρώσω κάποια δόση Έστεκε υπομονετικά στο ράφι Ελαφρύτερο από πενήντα γραμμάρια και με μια επιγραφή στο κουτί του που έλεγε άυθραυστο Στεκόμουν το κοιτούσα για λίγο περιεργαζόμουν το κουτί του και μετά έφευγα Αυτό είχε γίνει κάμποσες φορές κι είχα συνηθίσει

Μια άλλη μέρα το συναντώ στο σπίτι ενός φίλου τετραπλάσσιο σε μέγεθος τριπλάσιο σε τιμή και με τον πίσω έλικα ανταλλακτικό Χάρηκα πολύ Έκείνος συμμεριζόμενος τον ενθουσιασμό μου έκανε να το πετάξει και μετά από λίγο ...πάει ο έλικας που ευτυχώς είχε ανταλλακτικό Ξενέρωμα Όπως το’ χα φανταστεί Μιας χρήσης Ένα άγχος κι ένας πανικός που δεν άξιζε τον κόπο

Μετά από λίγες μέρες τα βήματα μου μ’ έφεραν στο μεγαλοπαιχνιδάδικο Ήταν η εποχή που οι αγιοβασίληδες ξεπετάγονται από παντού σαν κολλητική ασθένεια Τσουλάγαμε με την κόρη ώσπου ξαφνικά πέφτω πάνω σε μια σειρά ράφια με πέντε έξι διαφορετικά ελικοπτεράκια για όλα τα γούστα και τις τσέπες Σταθήκαμε Μελέτησα προσεχτικά όλα τα χαρακτηριστικά και τις τιμές τους Δεν πήρα κανένα και συνεχίσαμε Στο ταμείο μπροστά μου είταν τρεις τέσσερις νοματαίοι κι ο καθένας είχε μες το καλάθι του από ένα ελικοπτεράκι Ε όχι

Φαντάστηκα πως έπραξα σωστά Μια επιλογή πολλών δεν είναι σωστή επιλογή όπως έχω παρατηρήσει να αποδυκνύεται μέχρι τώρα Χώρια του ότι δεν είναι δυνατόν να πηγαίνει τόσος αδηφάγος κόσμος και να εξαργυρώνει έτσι απλά αυτό το μικρό μου όνειρο μιας ολόκληρης χρονιάς

Κάμποσο καιρό αργότερα μπαίνοντας στον εθνικό κήπο πέφτω πάνω σ’ έναν μπαγκλαντές που είχε μια τσάντα με ελικοπτεράκια και ταυτόχρονα πετούσε ένα απ’ αυτά επιδυκνύοντας το Με βλέπει που τσιμπάω κι αρχίζει να μου το δείχνει Πόσο έχει ? Δεκαπέντε Ωραίο αλλά αυτά σπάνε Αύτο όχι όχι ντεν σπάει Και το αφήνει να πέσει στη γή κι έπειτα το ξαναπετάει Εδώ είμαστε λέω Είναι πολύ μικρό Έντεκα Έχει φώτα νυκτός Δεκατέσσερα Έντεκα Καλά δεκατρία Κι οι μπαταρίες Δύο Ένα Καλά ένα

Πιο κάτω Κάτω από κάτι μπανανιές είναι η Ήβη με την κόρη και ταϊζουν ποπ κορν κάτι πάπιες Ήβη ορίστε να Πέταξε το εσύ πρώτα που ‘χεις απαλό χέρι Αξεσουάρ για πρίγκιπες Έχει και φώτα Δεκατρία ευρώ Μόλις το άφησε να πέσει και είδα πως δεν έσπασε Ώ για δες τι ωραία που το πετάς Πιλότος ήσουν στην προηγούμενη ζωή Κοίτα πόσο αρέσει στη μικρή μας

Το βράδυ πήγα στον Χρυσάνθεμο Το μικρό τους κοιμόταν Ξύπνησε να με χαιρετήσει και ξανακοιμήθηκε Η Χαρά μας έψεισε δυο λουκάνικα στο τζάκι Ήπιαμε δυο ποτηράκια και πήγαμε στο χωράφι Τρέχαμε πάνω κάτω Το ψάχναμε ανάμεσα στα χόρτα Προσπαθούσαμε να δουμε τι φταίει Μας απασχολούσε το παραμικρό φύσημα Αναζητούσαμε την άπνοια Στρίβαμε τον μοχλό δεξιά Και κατόπιν αριστερά Εκείνο άλλοτε χόρευε ανεβοκατέβαινε μετά αντιστεκόνταν στον καιρό έπεφτε από τα δέκα μέτρα Κράτησε κάμποσο Του τέλειωσε η μπαταρία Το βάλαμε στο κουτί του

Δεν μας ένοιαζε καθόλου αυτό αλλά η διαδρομή που είχε διανύσει Η αλλοκοτή πορεία του μέσα στον τρισδιάστατο κόσμο στην ψυχή του αιθέρα Η ανακάλυψη μας για τις επιρροές της πιο ανεπαίσθητης κίνησης του Και η ευχαρίστηση του ότι ήταν τόσο ζωντανός Περισσότερο η προσδοκία μιας άπνοιας που όπως το αντιλήφθηκα είναι αυτές οι συνθήκες όπου ο αέρας κρατάει την ανάσσα του και χαλαρώνει για να γευτεί το χάδι και να υπακούσει τον έλικα απ’ το ελικοπτεράκι των πενήντα γραμμαρίων που μπορεί να πετούν κάποια ώρα στη νύχτα σ’ ένα χωράφι δυο φίλοι παίζοντας και μεσουρανόντας μες την ζωή

Τώρα αφού πέταξε πάνω από βιομηχανικές επαναστάσεις και πολέμους πάνω από λαικές δημοκρατίες και δικτατορίες που ανακατεύτηκαν καλά μεταξύ τους Πάνω από φτωχούς εργάτες και καπιταλιστές Κατεχόμενα εδάφη και ορυχεία που οδηγούν βαθειά στη γη το ελικοπτεράκι εκτελεί δύο ή τρεις τρελές πτήσεις την ημέρα Η μία είναι σίγουρα το μεσημέρι μετά το φαγητό κι οι άλλες το απόγευμα και το βράδυ

Οι πτήσεις εκτελούνται με μια συγκεκριμένη ιεροτελεστία παρόμοια με αυτή του καπνιστή όταν πάει για το τσιγάρο του και κυρίως λαμβάνουν μέρος στην περιοχή του σαλονιού Έχει λαβωθεί λίγο ο έλικας κι ένα κομμάτι του τό ‘χω αντικαταστήσει με ταινία Έχει και κάποιο πρόβλημα στο αντίβαρο Είναι πιο διαβολικό κι απρόβλεπτο απ’ ότι παλιοτερα Τραυματισμένο καθώς είναι κάθε φορά που πετάει κινδυνεύει την ζωή του

Μαζί με τον μαυροπίνακα όπου ζωγραφίζει τον ήλιο με κιμωλία είναι απ’ τα αγαπημένα παιχνίδια της δυομισάχρονης κόρης μας της Νιότης Κι όπως και με όλα τα σπουδαία Τους αρχαίους θεούς Τους Cure Τον Ρεμπώ και τον παιδικό μου ήρωα τον Άρη Βελουχιώτη ο θρύλος του πια είναι το μέγεθος της αξίας του κι ας είναι ελαφρύτερο από πενήντα γραμμάρια Το ελικοπτεράκι

Luna

2010-11-16T23:31:00.007+02:00

*Στην Αγλαϊα που άφησε την μουσική κι εκπορνεύτηκε επειδή το ‘θελαν οι γονιοί της, στον φίλο μου τον Παναγιώτη που χάθηκε επειδή χαθήκαμε, στην Κωνσταντίνα που θέλει να γίνει χαρταετός, στην Όλγα που διασπάστηκε σε σιωπή και φυσικά σ’ εμένα τη μεταβλητή συγκέντρωση ιόντων υδρογόνου σ’ ένα mol ύλης

Μισό κιλό κρασί κι είμαι δική σου

Αυτό δεν ήθελες άλλωστε

Μια πόρνη με βιογραφικό

Να δώσει φτερά στην ψυχή σου

Να σκέφτεσαι την ελευθερία στα μύχια σου

Όλα τα εικοσιτετράωρα των συμβιβασμών σου

Εδώ είναι η μουσική

Το ποτό η ζάλη και η εξοχή

Η ανοιχτή πόρτα του κελιού σου

Σκάστο Κελαήδησε λεύτερα τώρα

Τα σύννεφα τ’ άστρα κι η νύχτα σ’ακούν

Η φωτιά που καίει Είναι φίλοι σου

Σου φαίνομαι αινιγματικά παντοδύναμος

Μ’ ερωτεύεσαι Παρασύρεσαι

Μου κάνεις την καλύτερη πίπα της ζωής σου

Με κοιτάς στα μάτια

Είσαι ντροπαλή κι έχεις κόκκινα μάγουλα

Γυμνή αποφασισμένη Με ρωτάς Ερωτάς

Δεν φοβήθηκες ποτέ ?

Είμαι ειλικρινής Ξυπνάει το νησί μέσα μου

Όποιος δεν φοβήθηκε ποτέ είναι ψεύτης σου απαντώ

Τα ηλεκτρικά φορτία είναι η ειδικότηττα μου

Κλείνεις το μάτι σηματοδοτώντας την κατανόηση

Και πλέκεις ένα σκουφάκι

Από τις κάμποσες λευκές τρίχες

Της κεφαλής μου

Μα αυτές παραμένουν εκεί

Θυμάσαι τότε στον βοτανικό κήπο

Της Oξφόρδης

Που σου χάρισα ένα μπουκέτο κρινάκια

Παραγεμισμένα με liberty caps

Κι εσύ μου έδειχνες ενθουσιασμένη το φυτό Olaria olaria

Πίνοντας νερό από ένα πυθάρι που συνεχώς ξεχύλιζε ανάμεσα στις ορχιδέες

Τώρα είναι άλλοι καιροί

Κατεβάζω τα βουνά και τα στριμώχνω στις αποθήκες μου

Κάθε ρέψιμο ή κλάσιμο θα μπορούσα να το πληρώνω με πεντάευρω

Και συ ολόενα πασχίζεις να επεκτείνεις το δίκαιο σου όπως κάνει κι η Αμερική

Αν όλα τα οργισμένα κορίτσια ενώνατε το δίκαιο και την οργή σας

Θα ‘χατε φθάσει ως κάτω το γρανικό ποταμό στις Ινδίες σκέφτομαι

Μα δίχως μέθη ή οργασμό

Ανάμεσα στις απαιτήσεις και τις υποχρεώσεις

Απλά ξεσκίζεστε για την εκτόνωση

Έπειτα ολόενα και περισσότερα απ’ τα σπίτια που επισκέπτομαι

Είναι βουβά πλούσια και με χλωμούς τοίχους

Τακτοποιημένα σαν ακατοίκητα

Φοβάμαι μήπως την επαύριο το κακό χτυπήσει και την δική μου πόρτα

Μήπως ο καλλιτέχνης που ζει εκεί πεθάνει και την θέση του έρθει

Ν’ αντικαταστήσει ο άντρας τσέπη

Γελάω Και παίρνω ήδη το δρόμο για τον Καύκασο

Έτσι ώστε αυτή η νεαρή γυμνή ερωτιδέας να πεταρίζει ανάμεσα σου

Δείχνοντας σου το δρόμο

Σε λίγο αυτήν θ’ ακούς

Εγώ δεν θα ‘μαι παρά μια γέρικη ελιά

Ωραία για να θαυμάζεις το μεγάλο κορμό της

Αλλά με το λάδι της βαρύ

Όπως το λάδι κάθε γέρικης ελιάς

Κι είμαι φυσικά ειλικρινής

Αν και είμαι ήδη αλλού

Μεταμορφώνομαι αενάως για να αποφύγω το σκοτάδι

Που με κηνυγά για να με φάει

Ακόμα και τις εποχές που κάθε κορίτσι είναι ένα ποίημα

Φιλέρι Κρανιδιώτης Autumn Royal και Σιδερίτης

Ξεκινώ το τρίτο δεκαήμερο του Ιούλη και τελιώνω το Δεκέμβρη

Ως ενσάρκωση υγρού που προέρχεται απ’ την Ασία

Εφτά γράμμματα

Μούστος ή ύγρασία

Η γαλέρα που διασχίζει το φθινόπωρο

2010-10-29T14:22:00.008+03:00

Τα δέντρα τέτοια εποχή αποδημούν

Ξεγλιστρούν τις ρίζες τους μέσα απ΄το νοτισμένο χώμα

Και σπρώχνωντας με τα κλαριά τους

Το καθένα χωριστά η σε συστάδες την κάνουν βιαστικά

Προς τα τρεχούμενα σύννεφα, της νύχτας, το κρύο φεγγάρι

Κι εν τέλει το εξώτερο διάστημα

Έπειτα μένουν οι πληγές στη γη

Που επουλώνονται από το φθινοπωρινό στρώμα φύλλων

Τα κοπάδια των μελισσιών και των προβάτων

Που ησυχάζουν στο αυξανόμενο χορτάρι του βοσκότοπου

Και τα γέλια των χωριατόπαιδων που απομακρύνονται

Κατά μήκος των γραμμών του τραίνου

Ακολουθώντας τις φιλοδοξίες τους

Οι κερασιές οι βελανιδές οι καρυδιές

Όλα τα φυλλοβόλα δέντρα αποδημούν

Οι καρποί ωστόσο μένουν πίσω

Επιπλέουν στο υγρό σεληνόφως

Και περιστρεφόμενοι λαμπυρίζουν

Από ένστικτο πιστοί και υποταγμένοι

Συνεπείς στις αιώνιες τροχιές τους

Όπως και στ’ όνειρο που ‘χα δει μικρός

Έτσι οι αγνοί μπορούν και ψαρεύουν

Τα καρύδια ή τα κάστανα με τις απόχες τους

Κουρδίζοντας τους θριάμβους ολάκερων ορδών καλοπροαίρετων σκιών

Που ξυπνούν στην εξοχή αυτές τις ώρες

Είμαι αόρατος και παρακολουθώ

Μαζεύω καρύδια

Κάθε ένα που ρίχνω στο καλάθι μου και μια μετάνοια

Τραγουδώ τη μουσική τους

Και μη νομίζετε πως δεν είμαι αγνός επειδή δεν κρατάω απόχη

Όχι μη το νομίζεται καθόλου

Γιατί αυτοί που δεν είναι αγνοί δεν δύναται να συλλέγουν καθόλου

Ούτε ρόδια ούτε κούμαρα ούτε καρύδια

Αλλά δια της Φύσεως φυσικά απορρίπτονται

Από μια ανατέλλουσσα εποχή

Όπου η Οικουμένη θα ‘ναι το πραγματικό μας σπίτι

Τα φτερά μας θα ‘ναι φως αιθέριο

Κι η επαφή με τη χώμα της γης

-έτσι περίπου όπως γίνονταν και παλιότερα-

Ιερό προσκύνημα ή ερωτοτροπία

Περίπατος στον Βυσσινόκηπο

2009-04-18T23:45:00.021+03:00

Η άνοιξη μου μοιάζει το αντίθετο της τραγωδίας Μια υπέρβαση τόσο άφθονη που μπορεί και ξεχειλίζει τον άνθρωπο τρομακτικά Εκτελώντας τον η συντέλεια του κόσμου η καθημερινότητα Τον άνθρωπο Γεμίζοντας σου με λουλούδια το στόμα Ως γυνή με το δαίμονα της που απλώνει το Στήθος της παράνοιας ηχηρό σαν τις κλαγγές των Δωριέων Το σύμβολο που ρουφάει το φως του γύρω απ’ την αιώνιο γίγνεσθαι Απρόσκοπτα μέχρι και σήμερα Και μένει στο σκοτάδι Μέσα σ’ ένα μαύρο σύννεφο Πίσω στα νησιά του διαστήματος Παφλάζουν οι ωκεανοί του σύμπαντος Που πάνω τους ταξιδεύουν γαλέρες του στρατού Της σωτηρίας Εδώ είναι το νησί της ξεγνοιασιάς Εκεί η κρήνη των ανθοφοριών Τοξότες ερωτιδείς καβάλα σε αναμνήσεις Στα βοσκοτόπια της εξάρτησης Πλένω τα χέρια μου απ’ το σκοπό της ζωής Νοιώθωντας άνετα Κι έπειτα αυτά πέφτουν μέσα στις ομπρέλες της ζέστης Εν αναμονή επεκείμενου όλεθρου Άφεν Βέλλερς Γουόρνικ Δένγφτος Εφιλρς Ζέμελ Ήλιβοχ Θέιμον Ινιέ Κέλλερς Λάις Μαούρι Νελτεν Ξελκ Όρεν Πάλεφεν Ρίπις Σάβεν Τένος Ύμες Φουά Χεράφ Ψήζας Όσμοντ Καθώς αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στην έμπρακτη αγάπη τις απαιτήσεις και τις δυνατότητες μου προσπαθώ να βρώ λέξεις να σε περιγράψω Μα δεν τα καταφέρνω Ανάμεσα στα έντομα Είσαι απερίγραπτη Είναι οι στιγμές σου ιδεολογία Που τελευταία στιγμή μου ‘σωσες τη ζωή Για να θερίσουμε περισσότερη αξιοπρέπεια Απ ‘όση σπείραμε κάποτε Κάποτε δίνοντας στο βήμα μας Το ρυθμό της γης Ώσπου ίσως μια βροχή ν’ ανθίζει σε κάθε μας εισπνοή Κι ένα λουλούδι σε κάθε εισπνοή Και το λουλούδι μετά θα γίνεται βύσσινο Αφού θα έχει προηγηθεί ο περίπατος

Η Πτώση της Θέλησης (πολιτικό ποιήμα για την αιώνια ζωή)

2009-03-28T22:24:00.006+02:00

Ολόενα μεγαλώνουν σκαλίζοντας το θαύμα Διαστρικές κηπουροί

Κοντά τριακόσια πια Γεμάτες άσπρο φως σκληρή τρίχα και γαλάζιο

Με δυο χαδιάρες βλεφαρίδες Δυο εκπλήξεις σταυρωτά ζωσμένες στην όψη τους

Δυο έμειναν όλες κι όλες Έτσι είναι εύκολο να τις αναγνωρίσει κανείς

Απ’ τις σφαιρικές μήτρες και τα πελώρια κομψά πόδια Απ’ τα μεγάλα διάκενα στο λόγο

Που σπαρταρούν πέφτουν Που γνέφουν Σε θέλω πολύ Τώρα

Γιατί όλα έχουν τη θέση τους Οι δυτικοί αστερισμοι Τα ευτράπελα

Το μέσα και το έξω Ανοίγει και κλεινει η βεντάλια Όμοια τα πνεμόνια

Όμοια η θέα σα χώνεται το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια για να μετρήσει τις αποστάσεις

Φορτωμένες εκατομμύρια πράσινες ομπρέλες και τραγούδια πουλιά

Αργά αναρρίχονται στη δίνη της ανόδου κρατώντας δυο στάλες βροχής

Δυο σβώλους χώμα Για να σπείρουν τη γη κι αλλού στο διάστημα

Μα οι τοξωτές αψίδες της αμφιβολίας τρυπούν τα συνωστισμένα μάτια

Όχι δεν θέλουν να βλάψουν κανένα Είναι παιδιά με δύναμη Είναι μόνο δέος

Ένα ατέρμων εκστατικό κόμπασμα στα χέρια και στους γόνες

Κάτω απ’ την αρχαϊκή πέτρα των προγόνων τους

Στο πτερύγιο του κρόταφου από πίσω εκείνο το χλωμό φως - Θυμάμαι

Δεν έχεις τίποτα είπε ορκισμένος ο άγγελος ιποκρίτης Τίποτα

Γελώντας τη μοίρα με τις λέξεις του Μα το δίχως άλλο η μοίρα ήταν που έπαιζε με το ύψος της

Ξεσκίστηκε η θηλυκή αρχή του γι’ αυτό το νιάνιαρο Τροφή για το σκύλο και τσιγάρα

Και τώρα τι έμεινε τώρα Την τελειότητα να γιορτάζουν τα σαλιγκάρια

Τα πενηνταδυο χαρτιά της τράπουλας σκορπισμένα στο πάτωμα Εδώ κι εκεί

Τσέλικη γλυκιά μελωδία των τρελών Το σύμπαν βαρύτερο Ένας δυο Οι πρώτοι του παλμοί

Η αγκαλιά μια αγκαλιά συγκίνηση και φωτιά δίχως χερούλια πουθενά να πιαστείς

Αόριστος Αιχμαλωσία Προσευχή Δεν ήταν τίποτα - συνέχισε -

Πως κλαίει η άβυσσος Λίγο κόκκινο ναϊφ στα μάγουλα του κόσμου

Συνάρτηση του οίστρου όπως το φεγγάρι όπως κι εσύ κι οι μουσώνες

Μα ο καιρός περνά Η αρμάδα της κίνησης βλέπεις

Ολόενα μεγαλώνουν Ολόενα αλέθει ο χρόνος για να φτιάχνει επίγνωση

Γλυκιά επίγνωση της αστρικής εστίας Σάμπως τροφή άλλη δεν έχει η Ύπαρξη

Αυτές αλλαξαν ντύσιμο Άλλαξαν κι άλλα πράγματα πιο χειροπιαστά

Αρωμάτισαν με πνεύματα τον ουρανό και τους ναούς τους

Αγόρασαν περισσότερες αντένες για να θωρούν τα πράγματα

Έπειτα έγιναν απόμακρες Διανοούμενες Τενίστες των λέξεων

Κατοχύρωσαν τον τίτλο τους Έφτιάξαν τη δική τους αίρεση

Να ταιριάζει στην εποχή τους Φαλακρή κλαδάτη Δίχως σκόνη ή αίματα

Ντύθηκαν μακρόσυρτες δονήσεις και τριανταφυλλί φαντασιώσεις

Στολίστηκαν συναισθηματικά όνειρα και λογής δυνάμεις Να ζωντανεύουν

Τις λίμνες του καλοκαιριού τ’ αγάλματα στους κήπους Τους χαρταετούς των παιδιών

Ίδρωσαν πάνω απ’ το αμόνι για αιώνες Σκλήρυναν στην εμπειρία και την υπέρβαση

Σφυρηλατώντας γερά φτερά Φτερά προσαρτημένα στις χρυσές τους φτέρνες

Κι έγιναν τα κορμιά τους ο μεγάλος σπόρος της ποίησης στην αρχή

Και μετά περιπλοκάδες που αγκαλιάστηκαν μπλέκοντας τα φιλιά τα χρώματα Σφιχτά

Κύκλικά περιστράφηκαν γύρω απ’ το μάτι της γη Με τεντωμένες φλέβες

Μα όποιος άλλος στη θέση τους Θα πέταγε που και που ανάσκελα

Για να χαζέψει τα ακίνητα χρυσά μάτια Τα ολοκαυτώματα πέρα στις εσπερίδες

Το χορό της φωτιάς ανάμεσα στα φεγγάρια του Δία Εκεί που η Νέμεσις κρεμάστηκε

Κομματιάζοντας έτσι τους καθρέφτες των θεών Τους ίδιους τους εαυτούς

Τα παιχνίδια με αρχή και τέλος δεν είναι παρά κατεστημένο

Κι αν θες όσο πρέπει - θα ζήσεις για πάντα γιατί γίνεται

Χωρίς να βαριέσαι Έίναι πάντα εύκολο να πεθάνει κανείς

Λοιπόν φως μου

Παιδί της προσευχής

Σπερματοειδής είναι ο θρήνος σου

Τα δυο σου πρόσωπα η αγαπημένη σου ώρα

Ας είναι γλυκό και το κλάμα σου

Ας είναι

Όταν η ανυπαρξία λήστεψε το τερπνό δάκρυ της Παναγίας

Τους θεούς -κατάρα - Μην ανησυχείς όμως

Το ποτάμι Η οικουμένη Ο άγγελος φύλακας σου

Άσπιλο άσπρο φως και άφυλο γαλάζιο Με δυο μακρυές βλεφαρίδες για να πετάς

Και νιφάδες ήλιου να κεντούν τον έρωτα στη μέση του πελάγου

Έϊ μην τρομάζεις σε παρακαλώ Χάιδεψε με εσύ το παράξενο χαμόγελο

Τη νύχτα ονειρέυεσαι πως φοράς αμπελόφυλλα για σκουλαρίκια

Κάθε νιφάδα κι έρωτας πως ζωντανεύει τα χείλη της αρχαίας μάσκας

Τη μέρα μόνο πιστεύεις Ορίζεις τους ελέγχους και πετάς

Είμαι η Διακοσμική Θέληση

Η αδάμαστη αρχή των πάντων Έλα να με βρείς

Είμαι εδώ υπομονετική κι ατάραχη.. στην κοιλιά σου

Φωτόμυλος

2009-02-27T21:15:00.001+02:00

Ε ψυχικά αυτόματη Λάμπα ξύπνησε Να δει και τ’ άλλο μάτι να μη ζηλέψει Σχηματισμένο φως Αετώματα και στήθη ιριδισμών Το στητό πουλί με τη μακρυά μύτη Φτιαγμένο να μην πιάνεται Έντεκα δώδεκα ή δεκατρείς να γεννήσει η Λουκία Και ‘συ την άλλη Παρασκευή κελτικη μηλιά έχεις γενέθλια Ένα μαγαζάκι που αυτομόλησε από την Μονεμβασιά Με τα χέρια του γεμάτο καλειδοσκόπια Κι όλο όλο βουτηγμένο στο μέλι Της Γης γή Πάνω στην οποία συγχρόνισε την αυτοπροβολή σου Κα λει δο σκο πι κα Εσύ που κρέμασες το χαμόγελο σου στον ουρανό Κατέβα από το δένδρο ντε να σε δούμε Το λουλούδι που βόσκησες τη σταγόνα σου Να σε αυτή τη φωτογραφία είναι τα φτερά σου όταν ήσουν μικρή Εδώ είναι η πρώτη σου πτήση Εδώ η μαμά σου με τους γκόμενους σου Κάποιος από αυτός έγινε ο πατέρας σου Ώπα ένα κοχυλάκι μία χάντρα άλλο ένα κοχυλάκι Κι άλλα δύο Εδώ το δένουμε κόμπο Να φυλάνε τα τρία όνειρα σου μην τα κλέψουν οι καιροί Αυτό το ποίημα για καβαλιέρος Και το δικό σου ποίημα για ντάμα Γαμώτο τόσο όμορφα αστείοι Τόσο μοιραίοι Που πάλι θα λείπουμε Αύριο για μπάνιο στην παραλία με τις νότες Το αντηλιακό απ’ το καρότο και Κόκκινες φωτοτυπίες του στυλ σου κάτω απ’ το ψάθινο καπέλο Στην διαύγεια που πάνω της λιάζονται οι αρχαίοι πηγαινοέρχεσαι Ο ήλιος είναι το κεφάλι σου Και το δωμάτιο που άφησες πίσω τακτοποιημένο στην εντέλεια Τα εσώψυχα σου Έτσι που μπόρεσες να φύγεις Όπως την έκανε και η ντομάτα μας Η μία για να βρεί τον ήλιο Κι η άλλη απ’ το περονόσπορο Υδροξείδιο του χαλκού κι εφτά μέρες μετά συγκομιδή Φύλλο ευκαλύπτου για τα κουνούπια Πατεντ κάλι για τις πατάτες Ενεργοί μικροοργανισμοί για την αντιοξείδωση Ταχυόνια εξισσοροπιστές για τις ηλεκτρομαγνητικές δονήσεις Χαρτμαν και Κάρρυ Ζωντανά ηφαίστεια ααααχχχχ Αχ τα μάτια σου νυχτοπούλια Και το φεςγγάρι το παλιοφέγγαρο κλεψυδρίζει Όλη την ξεροκεφαλιά του στο καλεντάρι Χωρίς να ξέρει τίποτα Κι όχι σαν και μένα που ‘χα ερωτευτεί την αφίσσα Ο μοιρολάτρης Ααααχχχχ Ίσα που προλαβαίνω να το πώ Ωπ το λευκό πανί ‘Ενας εξωγήινος που αρπάζει το Χαρταβέλα Κι η Νικολούλη τον ψάχνει Αφάνταστη περιπέτεια Βλέπεις δεν έχουμε ουρανό εδώ μες την κυψέλη Τόσοι κηφήνες να θέλουν να σε γαμήσουν και να μη το δίνεις σε κανέναν Εκατομύρια έτη φωτός η διαμονή σου στο διάστημα Και η δοκιμασία του θεού Δυανυσμένα πειράματα Τριακόσες εξήντα μοίρες αργή περιστροφή στο καλειδοσκόπιο Και αφήνω κάτω τη βεντάλια μου Το Παμπλάκι κοιμήθηκε Να μιλήσει την άλλη γλώσσα Το μικρό αντικείμενο επιστρέψει στο μεγάλο ράφι με τ’ άλλα μικρά αντικείμενα Και μεις για πάλι εδώ δελφίνια Μιαν ανάσσα έξω απ’ το νερό Για πάντα πρωτάρηδες απέναντι στη φύση

Drambuile

2009-01-03T13:41:00.020+02:00

Στην αρχή, μικρός στο δημοτικό είμουν γαύρος αλλά έχασα ένα στοίχημα κι έγινα βάζελος Ο αδερφός μου ήταν γαύρος αλλά εγώ βάζελος (κύριε τώρα τι είναι ο αδερφός σας - Απλά ζάκι) (Μετά θάνατον ανάκαμψη της τέχνης ή κατ’ άλλους ένα εσωτερικό ανάκτορο) Ω λαλά Μετά μεγάλωσα Φυσιολογική ανάπυξη και κατάλαβα πως είχα να σταματήσω να ασχολούμαι Όμως πάνω στον καρπό το πρωί όλοι μιλάγαν για το πετσί και τη σάρκα Έτσι για λόγους κοινωνικότητας ξανάγινα βάζελος Αλλά όταν κοίταξα τις λεσβίες χανούμισες έγινα αεκ ..είχα κολλήσει και με τον Ντόρις εκείνο τον καιρό Μετά έγινα λειχίνα και βρύο στη σιλικόνη του υπολογιστή Και όπως το αίμα του Σωκράτη το ποιήμα μου κύλησε απ’ τις πλειάδες Και είμαι Ψαροκόκαλο δώδεκα μέτρα βυθισμένο στην πικρή ζωή του καλοκαιριού όπου η ποίηση μου ονειρεύτηκε τη ζωή Τώρα η κυρία Επέκεινα κι η κυρία Μπάτερφλαυ με νανουρίζουν στους λειμώνες της αιωνιότητας Κάποτε μάλιστα φαντασιώνομαι πως απορώ έτσι ώστε να αποφεύγω συνετά όλες τις καθησυχαστικές πλάνες της οντολογίας Πολλές από αυτές βέβαια ακόμα και νεκρές ήθελα να τις φτύσω αλλά τις πήγαν σε άλλη νεκρόπολη Λοιπόν ακόμα ρεύομαι ψυχές και διαίρεση Κι οι γάτες όταν νύχτωσε στα σύννεφα υπόταξαν τους ανθρώπους της γειτονιάς

Ήλεκτρο

2008-12-20T20:18:00.002+02:00

Κάποτε θα τιμωρηθούμε παρά τη νιοστή δύναμη στην οποία είναι υψωμένο το γέλιο μας Χα χα

Και ποιο ανώτερο κάλεσμα θα μας αναγκάσει να αδειάσουμε το Είναι μας στην πλευρά εκείνη του ανώτερου εαυτού

Στην ουτοπία που οι ράγες της συνήθειας ευθυγραμίζονται με την ορθή θέληση

Μα μέχρι τότε

Εως ότου η ορχήστρα της νόησης νυμφευτεί τη μουσική του συναισθήματος θα αναβλύζονται στο αίμα μας ορδές πληγών και πόρωσης

Γνώριμη ελληνική εντροπία και καθολική απουσία πελατών καθώς παρασερνόμαστε από τη γνήσια τούτη πολιτική του σύμπαντος

Εσύ και όλοι εμείς δηλαδή Ελαφρώς αντικοινωνικοί

Δίχως επιλογές τρόπους συστήματα ζωής ή άμιλλα να χαρακτηρίζουν τη διαλεχτική της αυτοκρατορίας μας

Άριστη γεωμετρία φωτεινών εκλειπόμενων δυνάμεων ζυγιασμένη στα πλευρά της γης

Και τον παφλασμό του κουπιού με το μέρος μας αφού ο παράλληλος όλος κόσμος ζητώντας γαλήνη χύνεται σε μια μόνο θάλασσα Το λαμπρό κενό που ονομάσαμε ασελγούντα σώματα

Εσύ μονοπολική θεότητα Πριν κοιμηθείς στον πυρήνα σου (δηλαδή εμείς)

Και στο αιθερικό σου πέπλο κεντημένη με βιωματική εμπειρία και φαντασίωση

Με ηδονές ακόμα κι αρώματα

Με το χορικό των συννέφων σα καλπάζουν ένα διάδημα τριγύρω στο φεγγαρένιο κεφάλι σου

Ω λυχνία στηλωμένη στην άκρη του νησιού Ορατή στη χώρα μόνο κάποιου σπάνιου ζευγαριού ματιών

Όταν επιστρέφει το κορμί του σε ροδοπέταλα ο ερωδιός

Όταν κραδαίνεσαι ανάμεσα στην οργή και την αγνότητα

Ανάμεσα στην νίκη και την οικουμένη

Εκεί Στο κατώφλι της νομοτέλειας που η Ύπαρξη αντιλαμβάνεται τον εαυτό της

Στις μυστήριες αύρες της νύχτας που γεννιούνται οι θεοί

Ομορφαίνεις επικίνδυνα όπως λένε σα πλησιάζει ο καιρός της αναλήψεως σου

Ορισμοί

2008-11-14T14:05:00.002+02:00

Τα πεύκα είναι άνθρωποι Οι άνθρωποι είναι άμμος Το παρίσι είναι το νησί που το σκάνε οι νύφες κι μάγισσες λίγο πριν τις κάψουν Τα χέρια μου είναι η φωνή πνευμάτων μυθικών προσώπων Οι τσιγγάνοι είναι εδώ Οι τσιγγάνοι είναι παντού Οι κριτικοί κι οι πιάτσες είναι ότι συχαίνομαι περισσότερο Κι είμαι αρκετά καλά να μην είμαι ότι σιχαίνομαι Οι γλυκοπατάτες ζεσταίνουν την ατμόσφαιρα Η τρέλα είναι ο μήνας του μέλιτος του σαλτιμπάγκου Η φιλοσοφία είναι δικτατορία που αρνούμαι Οι άγκυρες είναι ορισμοί όπως οι παραπάνω Η τέχνη είναι το φαινόμενο της λύτρωσης Όμως τα φαινόμενα απατούν Το παρελθόν είναι ένα κουτί με υπέροχες αμαρτίες που ‘χαν τραγικό τέλος Το τώρα είναι δίκοπο μαχαίρι Το αύριο είναι η άλλη όψη του τώρα Εγώ ; άσε με εμένα πολύ αέρα πήραμε Και τα ναρκωτικά που παίρνω ; Τα φτιάχνω μόνος μου σαν γνήσιος φυσιοδίφης και δεν ξέρει ποτέ κανείς τίποτα Εσύ ; εσύ είσαι το άγνωστο Η διπλή μετενσάρκωση του αγγελικού μου αγγίγματος Να γεννηθώ ή να πεθάνω Να γεννηθώ ή να πεθάνω Αν γεννηθώ τα πεύκα είναι άνθρωποι Αν πεθάνω οι τσιγγάνοι είναι παντού Χριστέ μου Κρίσνα Ολύμπιοι Αντιγόνη Όλοι εσείς Όλοι εσείς τι ; τι ; Tέτοια αντίληψη Οι τσιγγάνοι είναι παντού Τα πεύκα είναι άνθρωποι

Γειά σου Φτερoύλι πουλάκι αποδημητικό

2008-11-01T22:10:00.004+02:00

Μόλις γυρίσαμε από τις μέλισσούλες μας στην Εύβοια Διανυκτερεύσαμε στον Όσιο Δαυίδ που εόρταζε Ωστόσο κοιμηθήκαμε στο αμάξι οπότε φαντάζεσαι η νύχτα ήταν σχεδόν καλοκαιρινή Φέραμε και κάμποσο μέλι Χόρτασε το μάτι μας πράσινο και η καρδιά μας θεό και το σώμα θυσία Της μικρής Ιριδας Sobreluz της άνοιξε η όρεξη με όλα αυτά και έχει συνδέσει τα εικοσιτέσσερα γελαστά χείλη της με το μαστό της Τροφού της Η οποία καθισμένη σε μια κυλιόμενη σκάλα απολαμβάνει τις λιτές γραμμές της ζωής στο living room αφού μετακόμισα όλα τα καλλιτεχνικά μου συμπράγαλα ,αυτά με τις οργανικές καμπύλες και τα αραβουργήματα στους μανδύες, στο κάτω μέρος του σπιτιού το εν λόγω υπόγειο και μεταμόρφωσα τον τρυφερό κόσμο των παιδικών ονείρων μου σε ατελιέ underground Ωστόσο προκύπτουν δύο προβλήματα απ΄ αυτό Πρώτον τώρα χρειαζόμαστε ένα κατσαβίδι για να βάλουμε τις νέες μπαταρίες στο μουσικό παιχνίδι της Ίριδας Τσοτσομπρόκο και τα εργαλεία είναι κάτω και επειδή κανείς δεν πρόκειται να κουνηθεί μακρύτερα από την νυχτερινή εμβέλεια μας Αναγκαστικά ένα μαχαίρι θα χρειαστεί να κάνει και δεύτερη δουλειά αυτές τις απλοποιημένες στιγμές που τα χρυσόψαρα κατευθύνονται αντίθετα για να ξανασυναντηθούν δέκα δευερόλεπτα αργότερα μέσα στο ίδιο ενυδρείο Και το αποτέλεσμα το ίδιο ο Μπάχ χλωμιασμένος έτοιμος να γίνει ανθοίαμα Και το αποτέλεσμα το ίδιο, να μια μεγάλη αλήθεια που με άγγιξε τώρα Γι' άλλους λίγο καλύτερα γι 'άλλους λίγο χειρότερα Καμμιά φορά το κλάμα όταν έρχεται από την γη στην αρχή ακούγεται σαν μακρινό γουργουρητό και η μόνη λύση φυσικά είναι η ρύθμιση της υγρασίας Η Ψυχή της όμως δεν κλαίει αλλά γελάει γιατί είναι αγνή ενώ αργότερα όταν η περήφανη Ψυχή ταπεινώνεται δεν κλαίει αλλά αυτοκαταστρέφεται σιωπηλά Κι όλα αυτά είμαι απόλυτα πεπεισμένος έχουν να κάνουν με την αρχαία ελληνική Ψυχή που είναι μέσα μας αθέλητα κρυμμένη και σε πολύ καλή θέση θα έλεγα για να μεταφέρει το θυμό του Αχιλλέα αλλά και τη σύλληψη του ως γεγονός από τον Όμηρο Το δεύτερο πρόβλημα το σκίασε το πρώτο με την πληθωρικότητα του 'η μήπως φταίει η αποδιοργανωμένη μνήμη Κατά τ' άλλα αυτές οι μέρες κύλησαν σαν γρήγορο τανγκό σε εργοτάξιο καταναγκαστικών έργων Το αγαπημένο μου φετίχ να ψήνομαι στον πυρετό και να φτιάχνω ραμποτέ ψευδοροφή εννοείται πάνω σε σκάλα σε κουζίνα που μοιράζονται δυο αδερφές ζωντοχήρες ή άλλοτε πάλι ν 'ασπρίζω σαν άλλος Ηρακλής μες τον γυμνό καιρό το φράχτη του σπιτιού μας Την ίδια στιγμή πάνω στα αεικίνητα βουνά οι σταυροφορίες του Calluna Vulgaris αφού προσπέλασαν με την πένθιμη τελειότητα της αγάπης τους τα δύο τρίτα του Σεπτέμβρη και όλου του Οκτώβρη έδωσαν τη θέση τους στην υπομονετική και στοργική τρυφερότητα -τα λευκά άνθη της κουμαριάς

Η αλήθεια είναι ότι κατά τη διάρκεια της ολονυκτίας καθόλου δεν ηρέμησα Ήθελα τόσο να μείνω για γίλο μες το κουβέλι να τις ακούσω να μου πουν τις απόψεις τους και τα προβλήματα τους να κουβεντιάσουμε για τη διαχείμαση μα η νύχτα κομψή και πελώρια με πόθησε περισσότερο απομάκρυνε την ασκητική κουβέρτα μου και έστρωσε για την πάρτη μας τα αστέρια

Δεν μπορούσα να αντισταθώ Έτσι γίνεται πάντα Κι αυτές κι εγώ Η Ροή από πάνω μας να καθορίζει Μα είναι ωραία τέτοιες ώρες που κοντοστέκομαστε να πάρουμε δυο ανάσσες να ξεδιπλώνονται μπροστά μας και να στοιβάζονται όπως τα τσαμπιά με αυτά τα φθινωπορινά άνθη, όπως τ’ αστέρια τα τόσα μικρά χαμόγελα και όλες οι αγωνίες και οι κόποι που κάνουμε όλα τα πλάσματα καθημερινά για να καταφέρουμε να τα στερεώσουμε Μ’ αυτό που μένει σε τόση γαλήνη –ακόμη κι αν είναι ίχνη- είναι τα χαμόγελα έτσι δεν είναι

Φιλιά

Η χαρά του θανάτου σου

2008-10-17T03:30:00.015+03:00

Εδώ όσο κι αν ανοιχτείς Μαζί με τα φανερά Απ’ τον ήχο Τη χαρά του θανάτου σου Δεν θα σε ανιχνεύσουν ποτέ Ενώ από δω όλοι περνούν Εδώ όλοι οι κάτοικοι είμαι εγώ Σφράγισε τα μάτια σου Πέθανε χωρίς το ψέμα Πέθανε αντίθετα απ’ το ψέμα Και η παρέα του εαυτού σου τόσο σκληρή είναι Και τι ανεξήγητο αυτό το μίσος Η απουσία βρίσκεται έξω σπό την κενή έννοια Η απουσία είναι λερωμένη Κι όσο μεγάλο κι αν είναι το έξω Το τίποτα έξω δε χωράει Πες στους άλλους Δεν θέλω να ξέρω απ΄τη χαρά Και αγνόησε τη μετρημένη λύπη Την περιορισμένη ταραχή σου Σιώπησε είναι το μίσος σε ότι δεν ψάχνω Σιώπησε είναι η σκλαβιά Και στάσου Κλείστα μάτια Αναίσθητα Πόσο μοιάζει ο ένας με τον ίδιον Και κλείστα μάτια Ασυνείδητα Ατόνησε Και άραξε Μόλυνε το σκότος σου απ’ την τυχαία ξηρασία Αρνήσου ότι πας με βαριεστημάρα για άγνοια Και σκλάβωνε κάθε άπειρο του ορατού δαμαστή Δεν θα φερθεί καλά στα τέρατα Γιατί από δαμαστής θα μεταμορφωθεί σε μολυσμένο τέρας Και θα σταματάει ξεχνώντας το ψέμα Κι ό,τι κι αν δεν κάνει ποτέ δε θα σ΄αγαπά Ακόμα κι αν δεν προσπαθήσεις καθόλου να κρατήσεις την ανιδεότητα σου απ’ την αγάπη Γιατί δεν είσαι κανένα χωρίς τιπότα ίδιο Και σε αμελεί Πώς να μην βρεθείς αν δεν το ήθελες μετά Πώς αν η νιρβάνα σου είναι τόσο ρευστή Και τόσο δειλή Και τόσο αδύνατη Και ταπεινώνεται απ΄το τίποτα Σέβεται τους πάντες Κι εκείνα έμαθαν Έψαξαν να συναντήσουν την αδυναμία τους Για να ειρηνεύσουν δειλά Δίχως κατανόηση Δίχως ξεδίψασμα για ερημιά Ξεδίψασμα για ρουτίνα Για μη πράγματα που ενώ δεν φαίνονται διαφορετικά Ποτέ δε μοιάζουν Σε κανένα σάλεμα του κενού Της λησμονιάς Του άδειου παρελθόντος Του άδειου νοήματος του λανθασμένου που έχει είπωθεί Μα δεν την αισθάνθηκαν φαντάσματα και φαντάσματα Από πουθενα κι αν δεν φαίνονται Δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις ................................................................................................

Αντιστρέφοντας το ποίημα σου αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος της αισιοδοξίας του Με ρωτάει η αγάπη μου τι γράφεις ποιήμα ? Ναι όχι της απαντώ ένα αντιποίημα - Είναι πειραματική παράλλαγή ενός ψυχολογικού τρικ που διάβασα τελευταία Φόρα το κράνος σου Εκανα κάτι αντικαθρεφτισμούς σε μερικές φωτογραφίες Ξέρεις τό ‘ να φέρνει τ’ άλλο κτλ Από κει περνάει μια σκαντζούρα Πιο πέρα η ανηφοριά οδηγεί στης μαμάς μου Σε βλέπω να καβαλικέυεις πάνω σε μία μπλούζα Από δω το στήθος σου κρατάει ένα λυχνάρι Χαιρετισμούς από τη μικροκοσμική νύχτα που το διάστημα της φωτίζουν λαμπατέρ και φωτιστικά ως άλλα παλσάρ και σουπερνόβες Και το ξέρεις όσο αρνείσαι να βγείς απ΄το καλειδοσκόπιο θα σε ροκανίζουν τα χρώματα για να σε σπέρνουν στο φώς ώστε τίποτα να μην πάει χαμμένο Κτλ κτλ Α Κτλ κτλ